wicked little town

Οριακές καταστάσεις αστοχίας ή τόσο κοντά και τόσο μακριά. Η ψυχική ηρεμία είναι ένα πολύτιμο αγαθό. Προσωπικά είμαι της άποψης ότι για να την διατηρεί κανείς σε ανεκτά επίπεδα, είναι αναγκαία ορισμένα μεσοδιαστήματα αυτοκριτικής, εκτίμησης των καταστάσεων, απομόνωσης, προσαρμογής. Όμως υπάρχουν φορές που το σύμπαν γαμιέται τόσο ώστε τα παραπάνω μεσοδιαστήματα τα οποία περιέγραψα, όχι μόνο να μην είναι εφικτό να υπάρξουν άμεσα, άλλα να μην υπάρχει δυνατότητα να υπάρξουν ούτε στο προσεχές μέλλον.

Οπότε υπάρχει ένα πολύ σαφές πρόβλημα. Εκδηλώνεται κρίση, σύγχηση, πανικός. Το μόνο που εύχεσαι είναι τουλάχιστον να οδηγηθείς σε διαπιστωμένο νευρικό κλονισμό, ώστε τουλάχιστον να πάρεις επίσημη απαλλαγή από όλα. Έλα όμως που ούτε στο γιατρό δεν προλαβαίνεις να πας. Και το γαμημένο το breakdown καθυστερεί, γιατί είμαστε και νέοι ακόμα οργανικά. Ψυχολογικά έχει επέλθει η σήψη.

We are words that float through her veins

Her sexual use of pain

And she sends her sailors in

Well they don’t come back

And they don’t get in

Δεν ξέρω πώς να το συνεχίσω. Θα προσπαθήσω να ξαναγράψω, γιατί μια ζωή αυτό μου έλυνε τα προβλήματά μου,

This sea I cannot save

From across the waves

With a knife that’s sure to kill

Following herself

Suits the dollar bill

Στις ημέρες που ξυπνώ χωρίς πονοκέφαλο.

Πόσο ωραίο είναι αυτό, να μην χρειάζεται να πιει κανείς 7 καφέδες, να φάει χωρίς να θέλει να κάνει εμετό, να πάει στη δουλειά του χωρίς να ζαλίζεται. Μου χε λείψει η σημερινή ημέρα

I dreamed you were a cosmonaut
of the space between our chairs
and I was a cartographer
of the tangles in your hair

I sighed a song that silence brings
it’s the one that everybody knows
oh everybody knows
the song that silence sings
and this was how it goes

Είναι πολύ περίεργη η αίσθηση για το πώς είναι ο καιρός της κάθε ημέρας, που παίρνω από το εσωτερικό του σπιτιού μου. Νόμιζα πως το να μετακομίσω στον έκτο όροφο από το υπόγειο όπου έμενα πριν από τέσσερα χρόνια, θα είχε τελείως άλλη αίσθηση. Τότε πραγματικά ζούσα σε έναν άλλο κόσμο. Το μοναδικό παράθυρο που είχα έβλεπε στον κοινό ακάλυπτο ενός τετραγώνου του κέντρου, σε ένα περιορισμένο κενό δηλαδή που περιγραφόταν από εννεαόροφες κατά μέσο όρο πολυκατοικίες. Το φως λοιπόν και κάθε άλλη εκδήλωση καιρού είχαν μια τελείως άλλη υπόσταση εκεί κάτω. Στο τωρινό μου όμως σπίτι παρόλο που ένα σωρό πράγματα είναι πολύ πιο βιώσιμα με πρώτο και καλύτερο την απόσταση που με χωρίζει από το ground level του ακάλυπτου (δηλαδή από τα αποτσίγαρα, τα χρησιμοποιημένα προφυλακτικά, τη βρώμα, τα σκατά των γατιών, τις πεσμένες μπουγάδες των «από-πάνω» κτλ.), το φυσικό φως και πάλι απουσιάζει. Και αυτό γιατί αν και μένω εδώ ψηλά οι γύρω πολυκατοικίες έχουν ακόμα μεγαλύτερο ύψος, και όπως και η δική μου δυσανάλογο ύψος ως προς το πλάτος του δρόμου πάνω στον οποίο βρίσκονται. Επίσης το διαμέρισμα είναι στενόμακρο, του στυλ, να έχει ένα άνοιγμα στο μέτωπο του δρόμου της τάξης του ενός μέτρου που φυσικά δεν αρκεί για να φωτίσει όλο το μήκος του υπόλοιπου σπιτιού.

Έτσι λοιπόν πίστεψα ότι είχε συννεφιά και σήμερα! Το μόνο που δεν κόλλαγε με αυτό το πιστεύω μου ήταν η απουσία ακόμη εντονότερου πονοκεφάλου, λόγω της μουντίλας (γέρασα). Είχα τις τύψεις μου για το ότι δεν είχα διαβάσει καθόλου επαρκώς για το μάθημα που έδινα στις 2 το μεσημέρι, είχα και κάτι δουλειές να κάνω πιο πριν, ακολούθησα τη συνήθη τακτική αστικής περιπλάνησης. Σκύβεις το κεφάλι, φοράς τα ακουστικά σου και προσπαθείς να εξαφανίσεις τους θορύβους, τα αυτοκίνητα, το πλήθος, τα φανάρια, τον κόσμο γύρω σου. Και πάλι δεν πρόσεξα την μέρα. Νόμισα πως ο λόγος που το φως με τύφλωνε ήταν γιατί είχα να βγω μέρες από το σπίτι και ξεσυνήθισα.

Εχθές το βράδυ τα ποσοστά του να μην πάω να δώσω ήταν 80% κατά και 20% υπέρ. Στη μία το μεσημέρι σήμερα, είχα βγάλει την απόφαση μου 100% να μην πάω. Πήραμε το αυτοκίνητο με μια φίλη μου και πήγαμε να παραγγείλουμε καινούργιους υπολογιστές. Όταν το κάναμε αυτό με άφησε στα πανεπιστήμια για να μην μπλέξει στην κίνηση του κέντρου. Και τότε το πήρα χαμπάρι! Λόγω του συγκεκριμένου σημείου που βρισκόμουν στη σκάλα όπως έφευγα από τη σχολή είδα μέχρι την θάλασσα. Ο ήλιος δεν ξέρω γιατί, έκανε σαν να εξαφάνισε όλη τη βρωμιά και τα ατέλειωτα εργοτάξια πάνω στην Εγνατία.

Άρχισα να περπατάω όλο και πιο γρήγορα, ξαναέβαλα τα ακουστικά, αλλά τώρα είχα το κεφάλι μου ψηλά και τα παρατηρούσα όλα. Και χαμογελούσα σαν το βλάκα μόνη μου. Πήγα μέχρι την καφετέρια και έκανα σαν παιδάκι, αλλά δεν μπορούσα να το μοιραστώ με κανέναν εκεί αυτό που ένιωθα. Είχα κάψει ένα μάθημα και θεωρούσα ότι ήταν η ιδανική μέρα για να το κάνω, ο κατάλληλος καιρός να κάτσει κανείς να κάνει το βόδι κάτω από τον ήλιο πίνοντας μπύρες, ειδικά επειδή δεν δούλευα. Είχα πολύ καιρό να υπάρξω ασυνεπής, αλλά το χαιρόμουν. Όταν κατάλαβα ότι δεν το απολάμβανε κανείς όσο εγώ, μπήκα μέσα, βρήκα ένα γνωστό μου και τον ζάλισα. Ήπια δύο μπύρες χωρίς συνοδεία, γύρισα την πλάτη μου στον ήλιο και έφυγα από κει, μόνο όταν αυτός είχε αρχίσει να δύει.

as if you lack the proper chemicals to know
the way it felt the last time you let yourself
fall this low
time
oh time
it’s a crooked bow
time’s a crooked bow

Indeed ως προς τον τίτλο. Αν και νεκρή όπως μπορεί να φωνάζει αυτό το blog, πού και πού έχω και γω κάτι να πω!

Το’χε σήμερα η μέρα το παραπονιάρικο της λησμονιάς (αχ, βαχ, αλί και τρισαλί!), είπα λοιπόν να λαλήσω. Στα πλαίσια πάντα της εναλλακτικής ψυχοθεραπείας που κάνουμε όλοι από δω μέσα.

Οι περίεργοι καιροί φέρνουν και περίεργες σκέψεις και συμπεριφορές. Το φθινόπωρο καθώς βαδίζει προς το τέλος του είναι από κάθε άποψη μια περίεργη εποχή. Μπορεί να είναι άλλοτε πολύ γεμάτο, με έρωτες, δουλειές, ενδιάμεση γκαρνταρόμπα (!), ή μπορεί να είναι αντί για γαμάτο, γαμιστερό. Με την κακή έννοια. Εκεί που το καλοκαίρι φιλοσοφείς αμέριμνος ρίχνοντας τις βουτιές σου, ή πίνοντας μπυρίτσες σε «εναλλακτικά» μπιτσόμπαρα, το φθινόπωρο βρίσκεσαι αντιμέτωπος με την πάντα απρογραμμάτιστη, ετήσια ωστόσο, εσωτερική ενδοσκόπηση. Όπου αναλόγως την κατηγορία στην οποία εμπίπτει το εν λόγω φθινόπωρο κάθε φορά, όπως είπαμε παραπάνω, σε κάνει να νιώθεις είτε υπερβολικά καλά είτε υπερβολικά σκατά.

Ας πιάσουμε την δεύτερη κατάσταση, γιατί τα καλά καλύτερο είναι να συμβαίνουν και να τα βιώνεις τη στιγμή που συμβαίνουν, και να αναφέρεσαι σε αυτά ως ένα καλό και δροσιστικό χαμόγελο. Στα σκατά λοιπόν.

Είναι ένας νεκρός ήχος, ή είναι οι νεκροί που ηχούν; Είναι και τα δύο λέω εγώ.

Για μια ακόμη φορά (όσες περισσότερες προστίθενται τόσο πιο κτηνώδης καταντάς), οι μέρες στη μικρή μας πόλη κυλούν με αλλεπάλληλες παρελάσεις σουρεαλισμού. Εξηγούμαι αμέσως. Εκεί που λες, ναι ρε, πάλεψέ το γιατί δεν λέει, σηκώνεσαι και συ να παλέψεις. Παλεύεις από δω, παλεύεις από κει, ουφ, ουφ, μπαμ, σου έρχεται η πρώτη σφαλιάρα. Αστεράκια γύρω γύρω, λίγο blur, που δεν είναι από την μυωπία. Ντάξει πίνεις λίγο τζιν-τόνικ, ανεβαίνουν οι ρυθμοί πάλι.

Δεύτερος γύρος, παλεύεις και πάλι, βρε τι μπρίο, βρε τι όρεξη, βρε τι αντοχές! Για να μην τα πολυλογούμε κιόλας, οι σφαλιάρες που ακολουθούν όσο αυξάνονται φέρνουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα στην καμπύλη που αναπαριστά τα αστεράκια, έως ότου έρχεται το σημείο, της λεγόμενης αναισθητοποίησης. Εκεί λοιπόν μιας και σήμερα υποστηρίζουμε τη θεωρία του δυαδισμού, έρχεται πάλι το δίλημμα του τι κάνεις σε δύο επιλογές.

Επιλογή α) κλείνεσαι στο σπίτι σου, εξαφανίζεσαι από προσώπου γης, μπαίνεις στο msn offline, δεν ασχολείσαι με τίποτα, και αν μένεις με τους γονείς σου τρως μόνο κοτόσουπα.

β) πέφτεις με τα μούτρα στη δουλειά, βρίσκεις και δεύτερη αν γίνεται, και τρίτη μη σου πω, εξακολουθείς να βγαίνεις, αλλά αν δεν γίνεις τελείως γκολ, καλύτερα να είχες μείνει μέσα, πας και κάνα σινεμά αλλά φεύγεις τρέχοντας μετά, και το καλύτερο από όλα δεν λες σε κανέναν τίποτα, ακούς όσα περισσότερα προβλήματα μπορείς να ακούσεις από τους φίλους και γνωστούς σου. (είναι πραγματικά αξιοπερίεργο πώς πάντα σε τέτοιες φάσεις, όχι μόνο οι φίλοι αλλά και οι γνωστοί βρίσκουν στο πρόσωπό σου τη μητέρα Τερέζα των εξομολογήσεων, από το γιατί πήραν 4 κιλά, μέχρι το γιατί πλέον κάνουν με τον γκομενο/α τους σεξ χωρίς πάθος (!)……).

Ψηφίστε την αγαπημένη σας επιλογή , θα μπορούσε να είναι η συνέχεια…

Αλλά όχι!

Ας καταλήξουμε κάπως πιο αισιόδοξα λέγοντας τι ωραία που είναι να κάνει βόλτες κανείς αυτό το διάστημα προς κάθε κατεύθυνση, ειδικά μετά τη δύση του ηλίου, με το i-pod του παραμάσχαλα. Μικρή συμβουλή μη διστάσετε αν πωρωθείτε να τραγουδήσετε και σεις φωναχτά, μη διστάσετε να λικνισθείτε σε ένα θεϊκό για τη στιγμή της συγκεκριμένης ακρόασης σολάρισμα. Θα νιώσετε ακόμα πιο ωραία στον κόσμο σας, θα πιστέψετε ότι δεν περιορίζεται στα όρια του διαμερίσματός σας και το καλύτερο, θα προκαλέσετε πανικό στους υπόλοιπους περαστικούς!