wicked little town

Πόσες φορές δοκιμάζουμε τα όριά μας; Και γιατί αυτό είναι πάντα συνδεδεμένο με το να περνάμε μέσα από μία «κοινώς» αποδεκτή δοκιμασία; Αναρωτιέμαι αν υπολογίζονται οι φορές που απλά η ζωή του καθενός αλλάζει. Και η αλλαγή αυτή μπορεί να εννοηθεί, είτε ως αλλαγή περιβάλλοντος, επαγγέλματος, σπουδών, νοοτροπίας, σεντονιών, γκόμενου, εφημερίδας κτλ. Μετά σκέφτομαι όλες αυτές τις ιστορίες του στυλ, «<…> και από τότε είπα δεν θα ξανακλάψω για κανέναν και το κράτησα <…>», είναι πράγματι αληθινές; (περισσότερα…)

Όταν τα παιδάκια είναι παιδάκια και πρωτοπηγαίνουν σχολέιο, ένας από τους πιό απλόυς τρόπους κοινωνικοποίησης είναι να συμμετέχουν σε διάφορες υποομάδες. Έτσι σχεδόν όλοι οι συμμαθητές μου πήγαιναν ή στους προσκόπους ή στο κατηχητικό, ή ξεκινούσαν ένα άθλημα. Ε, είχα λυσσάξει και γω να κάνω κάτι απ’όλα. Για προσκόπους και κατηχητικό οι γονείς μου ούτε συζήτηση, οπότε λέμε με την αδερφή μου, ε τι να κάνουμε ας ξεκινήσουμε ρυθμική γυμναστική. Παρόλο που σίγουρα δεν τα θυμάμαι και πολύ καλά, η εικόνα που μου έρχεται είναι να τρέχουμε πάνω σε κάτι μπλέ στρώματα για κάνα 20λεπτο, (περισσότερα…)

Σε δέκα μέρες από σήμερα, επιστρέφω στη μικρή μας πόλη. Στην πόλη του έρωτα, του καλοκαιριού, του φαγητού 24 το 24ωρο, στην πόλη της αγάπης και του μίσους. Oι επιστροφές είναι πάντα δύσκολες. Ειδικά όταν ο τόπος αναχώρησης, αποτελεί ένα μέρος που ακόμα αγαπάς και δεν ξέρεις αν είσαι έτοιμος να αφήσεις. Άλλα όπως λενε και οι The good, the bad and the queen, we move on endlessly.
Our wicked little town θα ανοίξει τις αγκάλες της, και με ένα καυτό αεράκι θα μας πει: «Καλώς ήρθες στα σκατά! Σου λειψανε;». Και η απάντηση είναι…η…απάντηση, λέω…εεε…είναι…δεν ξέρω. Ναι δεν ξέρω. Δεν μπορώ να προαποφασίσω το συναίσθημά μου, δεν μπορώ να πω πως δεν θα χαρώ να δω γνώριμα μέρη και φάτσες. Μπορώ να πω πως σίγουρα δεν θα χαρώ περιμένοντας 45 λεπτά το λεωφορείο, πληρώνοντας 4 ευρώ την μπύρα μου, όταν στο αγαπημένο μου μαγαζί θα παίζει ξανά την ίδια μουσική, όταν στο δρόμο θα με ποδοπατήσουν 14 ζώα, που ούτε καν θα καταλάβουν ότι το έκαναν, όταν το σταματημένο αυτοκίνητο στο φανάρι την ώρα που πάω να διασχίσω το δρόμο, θα είναι ακριβώς πάνω στη λωρίδα διάβασης, όταν πηγαίνοντας στη γραμματεία της σχολής για να κανονίσω τα διαδικαστικά, ψάχνω τις γραμματείς, ρωτώντας τις καθαρίστριες. Άσε που δε μ’αρέσουν οι λίστες με «υπερ και κατά».
Απλά τώρα κατάλαβα, γιατί πολύ γνωστοί και φίλοι, έχουν ιδιαίτερες αντοχές σε ζητήματα που στην υπόλοιπη Ευρώπη φαντάζουν φοβερά ζοφερά, ή ανεπτυγμένη φαντασία (every day sublime, μας το παρουσίαζαν εδώ) σε ζητήματα καθημερινής επιβίωσης. Και ξέρετε τι; Χαίρομαι που γεννήθηκα στη μπανανία, γιατί μάλλον δεν θα εκτιμούσα με τον ενθουσιασμό που εκτιμώ τώρα την Ολλανδία, και δεν θα έβρισκα τον τρόπο με τον οποίο μιλάνε οι ψηλοί χαμογαλαστοί κιτρινομάλληδες για το τί πιστεύουν ότι ειναι πραγματικότητα, ισοπεδωτικά παιδικό.
Σήμερα λοιπόν, θα προσπαθήσω να κρατήσω το αίσθημα της υπερίσχυσης της θετικής πλευράς μιας επιστροφής, ένεκα του ότι δεν βρέχει από το πρωί και στέγνωσαν στο μπαλκόνι τα ρούχα μου.