wicked little town

Και ο μήνας έχει οχτώ, που θα πάει θα περάσει.

Ο Μάρτιος μου τη δίνει, πολύ περισσότερο ο συγκεκριμένος Μάρτιος. Συμβολικά για να μου ανταποδώσει την εχθρότητα μερικές ώρες αφότου είχε έρθει η ώρα στη σειρά του χρόνου, μου αράδιασε έναν αρουραίο στο μπάνιο μου, μπροστά από τη λεκάνη.

Τη Δευτέρα πέθανε η Ποππαία, μετά από δεκαεφτά χρόνια. Πριν από δεκαοχτώ χρόνια θυμάμαι να σκέφτομαι για πρώτη φορά, από τότε δε σταμάτησα. Η Ποππαία με βοήθησε. Ξέρω ότι μπορεί να ακούγεται υπερβολικό, αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που μπορούν να με καταλάβουν και να ανταποκριθούν καλύτερα από ότι η Ποππαία και η Φράνσις. Γουελ μείον μία πλέον. Και επίσης δεν ξέρω πόσοι από μας θα πεθάνουμε με την αντίστοιχη αξιοπρέπεια που πέθανε η Ποππαία.

Dear diary, 

ξέρεις τι είναι πολύ ειρωνικό; Ότι η πρώτη σκέψη που έιχα δεκαοχτώ χρόνια πριν, ήταν: τι γίνεται μετά το θάνατο; Όχι ‘θρησκευτικά’. Νομίζω όμως το εξής: ότι το να ζείς είναι μια πολύ συγχρονική διαδικασία. Δηλαδή ζείς κάτι πολύ στιγμιαία. Αυτό που κάνει τη ζωή διαχρονικότερη είναι το ότι θυμάσαι αυτή τη στιγμή που έζησες και even better μπορείς να αρχίσεις να την κρίνεις κιόλας, όταν αρχίζεις και κάνεις σκέψεις πάνω σε αυτή/ές τις αναμνήσεις. Το πρόβλημά μου με το τι γίνεται μετά είναι πού πάει η σκέψη και οι αναμνήσεις σου; Ότι είναι εκεί μέσα στον εγκέφαλό σου. Για τις επιστημονικές σκέψεις και ανακαλύψεις με καλύπτουν ο Πλάτων και ο Popper και οι τρίτοι ‘αντικειμενικοί’ κόσμοι τους, όπου οι ιδέες απλά υπάρχουν. Για τις άλλες, τις διάσπαρτες σκέψεις και αναμνησεις, τις απολύτως προσωπικές;

Τελικά μάλλον είναι μεγάλη μαλακία να μην πηγαίνουν για μεταπτυχιακό απ’ευθείας, άτομα σαν και μένα. Ή στην χειρότερη να μην έχουν μια κανονισμένη δουλειά.
Ίσως αυτό που περνάω τώρα έχει να κάνει με το ότι δεν κάνω τίποτα, και δεν έχω όρεξη να κάνω κάτι, μετά από μία μεγάλη περίοδο που έκανα αρκετά. Τότε βέβαια γκρίνιαζα για λίγο περισσότερο χρόνο.
Ποιές λοιπόν είναι οι διαδικασίες μέσω των οποίων κανείς μπορεί να ξαναγίνει λίγο πιο αισιόδοξος και ονειροπόλος? Γιατί είπαμε αν δεν έχεις κάνει το πλάνο από πρίν είσαι υποχρεωμένος να “ονειρευτείς”. Εγώ γιατί δεν έχω κανένα όνειρο? Έχω διάφορα, κατά καιρούς, τον τελευταίο καιρό εφιάλτες.
Θα μπορούσα να ρεμαλιάσω, το θέλησα, το παραδέχομαι, μα στην πραγματικότητα δεν μου δόθηκε η ευκαιρία. Στην πραγματικότητα, σε κάθε τι που ακολούθησε την περίοδο μετά την παρουσίαση της διπλωματικής μου, μου συμβαίνουν όλες οι αναποδιές και κατραπακιές που μπορούν λογικά να συμβούν. Δεν θα τις απαριθμήσω τώρα παρά ίσως σε κάποιο άλλο post. Επειδή δεν θα έλεγα ότι πιστεύω στους πλανήτες, ή σε κάτι άλλο πολύ συγκεκριμένο, γνωρίζω ότι για κάποια από αυτά που μου συνέβησαν ευθύνομαι εγω ή ο ψυχισμός μου. Αν συνεχίσω να το αναλύω έτσι θα έλεγα ότι και τα υπόλοιπα ανεξήγητα γεγονότα, συμβαίνουν γιατί όπως λεέι και ο Murphy και η δική μου λογική δηλαδη, οφείλουν να συμβούν ώστε η αγανάκτηση να γίνει θυμός, τα νεύρα να γίνουν πιρούνια κ.ο.κ..
Ωραία γίναν όλα αυτά, έβαλα και τα τελευταία ελπίζω λιθαράκια ώστε να γαμηθεί λίγο ακόμα το περιβάλλον μου, και τώρα τι? Εχθές ήμουν δακρύβρεχτη, σήμερα με έχουν πιάσει τα γέλια με μένα και με όσα μου συμβαίνουν. Η φίλη μου η Χριστίνα, λεέι πως απλά έτσι είναι η ζωή. Αλήθεια?
(αν είναι λεώ να πάω να κατοχυρώσω το ρόλο του Ντόναλντ)

Πόσες φορές δοκιμάζουμε τα όριά μας; Και γιατί αυτό είναι πάντα συνδεδεμένο με το να περνάμε μέσα από μία «κοινώς» αποδεκτή δοκιμασία; Αναρωτιέμαι αν υπολογίζονται οι φορές που απλά η ζωή του καθενός αλλάζει. Και η αλλαγή αυτή μπορεί να εννοηθεί, είτε ως αλλαγή περιβάλλοντος, επαγγέλματος, σπουδών, νοοτροπίας, σεντονιών, γκόμενου, εφημερίδας κτλ. Μετά σκέφτομαι όλες αυτές τις ιστορίες του στυλ, «<…> και από τότε είπα δεν θα ξανακλάψω για κανέναν και το κράτησα <…>», είναι πράγματι αληθινές; (περισσότερα…)

Όταν τα παιδάκια είναι παιδάκια και πρωτοπηγαίνουν σχολέιο, ένας από τους πιό απλόυς τρόπους κοινωνικοποίησης είναι να συμμετέχουν σε διάφορες υποομάδες. Έτσι σχεδόν όλοι οι συμμαθητές μου πήγαιναν ή στους προσκόπους ή στο κατηχητικό, ή ξεκινούσαν ένα άθλημα. Ε, είχα λυσσάξει και γω να κάνω κάτι απ’όλα. Για προσκόπους και κατηχητικό οι γονείς μου ούτε συζήτηση, οπότε λέμε με την αδερφή μου, ε τι να κάνουμε ας ξεκινήσουμε ρυθμική γυμναστική. Παρόλο που σίγουρα δεν τα θυμάμαι και πολύ καλά, η εικόνα που μου έρχεται είναι να τρέχουμε πάνω σε κάτι μπλέ στρώματα για κάνα 20λεπτο, (περισσότερα…)

Σε δέκα μέρες από σήμερα, επιστρέφω στη μικρή μας πόλη. Στην πόλη του έρωτα, του καλοκαιριού, του φαγητού 24 το 24ωρο, στην πόλη της αγάπης και του μίσους. Oι επιστροφές είναι πάντα δύσκολες. Ειδικά όταν ο τόπος αναχώρησης, αποτελεί ένα μέρος που ακόμα αγαπάς και δεν ξέρεις αν είσαι έτοιμος να αφήσεις. Άλλα όπως λενε και οι The good, the bad and the queen, we move on endlessly.
Our wicked little town θα ανοίξει τις αγκάλες της, και με ένα καυτό αεράκι θα μας πει: «Καλώς ήρθες στα σκατά! Σου λειψανε;». Και η απάντηση είναι…η…απάντηση, λέω…εεε…είναι…δεν ξέρω. Ναι δεν ξέρω. Δεν μπορώ να προαποφασίσω το συναίσθημά μου, δεν μπορώ να πω πως δεν θα χαρώ να δω γνώριμα μέρη και φάτσες. Μπορώ να πω πως σίγουρα δεν θα χαρώ περιμένοντας 45 λεπτά το λεωφορείο, πληρώνοντας 4 ευρώ την μπύρα μου, όταν στο αγαπημένο μου μαγαζί θα παίζει ξανά την ίδια μουσική, όταν στο δρόμο θα με ποδοπατήσουν 14 ζώα, που ούτε καν θα καταλάβουν ότι το έκαναν, όταν το σταματημένο αυτοκίνητο στο φανάρι την ώρα που πάω να διασχίσω το δρόμο, θα είναι ακριβώς πάνω στη λωρίδα διάβασης, όταν πηγαίνοντας στη γραμματεία της σχολής για να κανονίσω τα διαδικαστικά, ψάχνω τις γραμματείς, ρωτώντας τις καθαρίστριες. Άσε που δε μ’αρέσουν οι λίστες με «υπερ και κατά».
Απλά τώρα κατάλαβα, γιατί πολύ γνωστοί και φίλοι, έχουν ιδιαίτερες αντοχές σε ζητήματα που στην υπόλοιπη Ευρώπη φαντάζουν φοβερά ζοφερά, ή ανεπτυγμένη φαντασία (every day sublime, μας το παρουσίαζαν εδώ) σε ζητήματα καθημερινής επιβίωσης. Και ξέρετε τι; Χαίρομαι που γεννήθηκα στη μπανανία, γιατί μάλλον δεν θα εκτιμούσα με τον ενθουσιασμό που εκτιμώ τώρα την Ολλανδία, και δεν θα έβρισκα τον τρόπο με τον οποίο μιλάνε οι ψηλοί χαμογαλαστοί κιτρινομάλληδες για το τί πιστεύουν ότι ειναι πραγματικότητα, ισοπεδωτικά παιδικό.
Σήμερα λοιπόν, θα προσπαθήσω να κρατήσω το αίσθημα της υπερίσχυσης της θετικής πλευράς μιας επιστροφής, ένεκα του ότι δεν βρέχει από το πρωί και στέγνωσαν στο μπαλκόνι τα ρούχα μου.