the unnecessary feelings
Ένα πόστ ολίγον τι καθυστερημένο, με την κυριολεκτική έννοια του όρου, μιας και αναφέρεται στα προσφάτως περασμένα Χριστούγεννα.
Τα unnecessary feelings ή αλλιώς τα άχρηστα συναισθήματα προκαλούνται από άχρηστα γεγονότα, όπως για παράδειγμα είναι οι χριστουγεννιάτικες διακοπές. Το να παρακολουθεί κανείς ομάδες ανθρώπων, παρέες, ζευγάρια, οικογένειες κτλ., με κάποιον τρόπο ενεργοποιεί την εμφάνιση κάποιων ορισμένων άχρηστων συναισθημάτων και σκέψεων.
Σε μένα προκαλεί την εξής σκέψη : «Μήπως είμαι UFO?». Αυτή η εναρκτήρια ερώτηση μπορεί να οδηγήσει ένα άτομο σε μια επακόλουθη παρόλα αυτά τραγική μελαγχολία, βασισμένη σε σκατένιους λόγους. Διότι έχοντας κανείς υπόψιν του ότι η παρούσα (στην προκειμένη περίπτωση προ ενός περίπου μήνα) κοινωνική τάση και «mood» είναι λίγο έως πολύ βασισμένη στο «περνάμε τις κορυφαίες στιγμές του χρόνου», μια αντίστροφη και αντίθετη δράση σχηματίζεται.
Όσο πιο χαρούμενος φαίνεται να είναι κάποιος, τόσο χειρότερα αισθάνεσαι την ανάγκη να νιώθεις. Όντας λοιπόν κανείς «αναγκασμένος» να μην γελά, να μην ενθουσιάζεται, οδηγεί τον εαυτό του σε ασύλληπτες φόρμες κατάθλιψης και ψυχο-αντικοινωνικών συναισθημάτων.
Το σημείο μηδέν στον πάτο όλων αυτών είναι χωρίς αμφιβολία η παραμονή της πρωτοχρονιάς, με αποκορύφωμα την κατάσταση στην οποία αλλάζει κανείς χρόνο κλαίγοντας/ ή όντας πραγματικά «διαλυμένος» στο κρεβάτι του! Συγχαρητήρια μπορείς να είσαι βέβαιος πως εισήλθες στην καινούρια χρονιά με τα χειρότερα συναισθήματα! Διπλό bingo!
A short avatar story!
Μr heiz συγγνώμη για την καθυστέρηση της συμμετοχής μου στο «παιχνίδι» στο οποίο με προσκαλέσατε, μα είχα πολλά ειδικά μικροπροβλήματα!
Το αβατάρ μου λεπόν είναι «κλεμμένο» από μια έκθεση που είχα δει εκείνο τον καιρό στην μικρή καλή και παχιά μας Ολλανδία, στην kunsthal, στον υπόγειο χώρο του μουσείου, τότε που εκεί γινόταν και η biennale του Ρότερνταμ.
Στην έκθεση αυτή ο καλλιτέχνης είχε ένα σωρό φωτογραφίες και μικρογλυπτά, όπου προσπαθούσε να φτιάξει φάτσες χρησιμοποιώντας διάφορα καθημερινά αντικείμενα. Τις περισσότερες φορές αποτυχημένα κατά τη γνώμη μου αν θέλετε!
Η συγκεκριμένη φατσούλα όμως κέρδισε τη συμπάθειά μου, γιατί κατά κάποιον τρόπο έχω την αίσθηση ότι είναι δικιά μου! Χα, χα λέτε αυτός να ήταν και ο σκοπός του καλλιτέχνη; (Μεταξύ μας δεν νομίζω!)
Ένα σωρό φίλοι και γνωστοί μου έχουν πει πως έχω τη μοναδική ιδιότητα να έχω «ανεστραμμένο χαμόγελο», το οποίο σημαίνει πως ενώ χαρακτηριστικά όταν κανείς χαμογελάει τα άκρα των χειλιών του καταλήγουν προς τα πάνω, J, σε εμένα συμβαίνει το αντίθετο L, χαμογελώντας πάντα όμως!
Ο δεύτερος λόγος είναι πως πάντα είμαι η «μικρή» ή ο «μικρός» κατά άλλους, οπότε πάλι η συγκεκριμένη εικόνα με αντικατοπτρίζει, διότι έχει κάτι το μικρό!
Οι λόγοι όπως θα διαπιστώσατε ήταν αρκετά πεζοί και ολίγοι, μα ικανοί για την στιγμή που έστηνα το blog ετούτο, για να διαλέξω το τενεκεδάκι μου ως αντιπρόσωπό μου!
Τhanx a lot, ή dank u well harisheiz αλλά δεν ξέρω σε ποιους να δώσω πάσα πέρα από εσένα και τον brightbitebyalex, πράγμα άσκοπο για ευνόητους λόγους!
the state I am in
Να μαι και πάλι! Δεν μου αρέσει που εξαφανίζομαι, αλλά τι να κάνουμε έχουμε μια σχολή και κάτι δουλειές που τρέχουν παράλληλα!
Σε πρώτο επίπεδο όσο μπόρεσα να κάνω update στο τι συνέβη τις τελευταίες μέρες, γουστάρω πόλεμο! Να’ναι καλά ο harisheiz και ο brightbitebyalex!
Σε δεύτερο, προσπαθώ να γίνω καλό κορίτσι, διότι η προηγούμενη εβδομάδα ήταν εβδομάδα καταχρήσεων και δουλειάς ( πάντα μαζί παν αυτά!), οπότε τώρα μόνο γουϊσκάκι, no more drugs!
Σοβαρά τώρα, πρέπει να ανασυγκροτηθούμε. Την Κυριακή θα πάω για πικνίκ στο στρατόπεδο, για συμπαράσταση στον ράμπο. Για να μπορέσω να κατέβω Αθήνα, να μυρίσω λίγο το χώμα της πατρίδας (χιχιχιχιχ), το αγαπημένο μου αφεντικό με έχει βάλει να δουλεύω κάθε μέρα (συμπεριλαμβάνεται το Σαβ/κο!). Αλλά εγώ έχω υπνοσακούλα! Αλλά προειδοποιώ ότι έρχονται πολύ δυνατές μέρες. Αποφάσισα ότι ή αξίζει να τα γαμάς όλα και όλους, ή αλλιώς θα το κάνουν αυτοί! χαχαχ
Ευχαριστώ brightbitebyalex! Μου γλίτωσες κάποια λεφτά.
Και φυσικά από τη μέρα που το αποφάσισα ( Κυριακή) μέχρι σήμερα το εφαρμόζω είχαμε ήδη τα πρώτα θύματα. Στα οποία έχω να πω…δεν πειράζει καλή μου, όταν δεν την παλεύεις μην πίνεις, και πολύ περισσότερο μην τα παίρνεις με μένα!
Θέλω feedback όρεξης. Προσοχή! Είναι πολύ σπάνιο να δηλώνω κάτι τέτοιο, και θα διατηρηθεί μόνο αν προσπαθήσουμε όλοι! Understood?
Λοοοοοοοοοβ αντ χαααααααααααααααααααγκς!
take the bit between your teeth
Εκείνες τις μέρες περνούσαμε τα «κάτω» μας, και λέμε λοιπόν να κάνουμε κάτι. Είδαμε μία, έιδαμε δύο, έιδαμε τρείς ταινίες. Μετά κοραστήκαμε και από αυτή τν ασχολία. Οπότε είπαμε να κάνουμε καμιά βόλτα. Και κάναμε. Και γυρίσαμε ξανά σπίτι. Εκεί μαγειρέψαμε, εκεί ήπιαμε, εκεί καήκαμε. Και μετά ξαναβγήκαμε. Όσο και αν προσπαθούσαμε να συγκεντρωθούμε όμως σε μια κουβέντα τόσο πιο αποσπασμένοι ήμασταν. Και μας έκοψαν τη μία μπύρα. Και ας καθόμασταν τόσο κοντά. Υπήρχε φόβος. Αλλά φόβος γιατί; Η Θ. είπε ότι δεν εμπιστέυεται κανέναν, ειδικά εμάς που ουσιαστικά δεν μας ξέρει. Αλλά εμείς δεν ακούγαμε. Δεν μας ένοιαζε κιόλας να ακούσουμε. Αυτές οι συζητήσεις γίνονται χρόνια και χρόνια τώρα, μεγαλώσαμε πολύ για να συζητάμε ακόμα για το πώς κάνει κανείς φίλους. Ψέμματα; Δεν υπάρχει σχέδιο… Και καθώς η προσοχή μεταφερόταν στην μπύρα, είχαμε γύρω στους 70 πόντους απόσταση. Και υπήρχε φόβος. Αλλά τι σκατά φοβόσασταν; Μην εκτεθείτε; Μην σας παρεξηγήσει η δεσποινίς που ούτως ή άλλως τυφλή είναι; Αλλά είναι μόνο αυτή; Μην γυρνάτε τότε από εδώ και από εκεί αφιερώνοντας. Αν δεν έχετε το τουπέ του μπουζουξή μην το παλεύετε προς τα εκεί.
Και μετά όταν ο φόβος γινόταν απορία και ίσως μικρή θλίψη, τζούφ! Ξαφνικά η απόσταση έγινε τεράστια. Και ξανά στη μπύρα. Είναι κακό να την αγαπάς τόσο. Θα σου τη φέρει με πονοκέφαλο. Και όμως σε μας έφερε χαμόγελο, το οποίο διήρκεσε για κάνα 4ωρο. Και μετά ύπνός. Και μετά ξύπνημα και μετά καφές και τώρα;
seeking
Προς αναζήτηση ανθρώπων. Γιατί σε αυτή τη χώρα και μάλιστα σε συγκεκριμένες περιοχές της (aka Θεσσαλονίκη), όλα μένουν στα λόγια;
Δεν θέλω να ξανακούσω φράσεις του τύπου, « μα γράψε μου εσύ αυτά που λες και εγώ θα στα δημοσιεύσω», «σε δέκα μέρες από τώρα σε θέλω με τις ιδέες σου για αυτό που λέγαμε, για να το βάλουμε προς» κτλ
ΜΠΛΑ, ΜΠΛΑ, ΜΠΛΑ…
Ναι λοιπόν βάλτε στην άκρη τα κόμπλεξ και αν έχετε να πείτε και να κάνετε κάτι κυνηγήστε το… Κανείς δεν έρχεται να σε παρακαλέσει για να δουλέψεις για αυτόν, κανείς δεν αναγνωρίζεται ως «διακεκριμένος» από το σπίτι του, είμαστε όλοι πάρα πολύ απλά αντικαταστάσιμοι. Απλά και μόνο γιατί είμαστε πολλοί!
Ωδή στο Βαγγέλη, το ΤU Delft, στην Ολλανδία που αποδεικνύει πόσο τίποτα δεν είναι απίθανο. Κράξιμο στα ψώνια χωρίς περιεχόμενο, που μαστίζουν την Ελλάδα σε αφοπλιστικά τεράστια ποσοστά και επιβάλλουν την ύπαρξή τους μόνο μέσω P.R..
Και τέλος για τους «φίλους» που απογοητεύτηκαν όταν έμαθαν ότι προσφάτως δουλεύω και ως σερβιτόρα, προτείνω να παρουσιάσουν ξανά τα σχόλιά τους, όταν και αυτοί θα αγοράσουν Mac με δικά τους χρήματα! Ευχαριστώ για την προσοχή σας και καλή μας μέρα!
Στο καφε-μπαρ Schoonewil
Στην γωνία στο τέλος του δρόμου μας εδώ, Soetedaalseweg και Bergweg, βρίσκεται το καφέ-μπαρ Schoonewil. Το μαγαζί αυτό για ένα μικρό διάστημα το σνομπάραμε, ως πολύ τοπικό, αφού κάθε φορά που περνούσαμε από έξω, όλο και κάποια παρέα μεθυσμένων μπαρόβιων Ολλανδών θα έκανε φασαρία, και μέσα θα έβλεπε κανείς μόνο κάτι περίεργες φάτσες, να χαιρετάνε όποιον καινούργιο θαμώνα έμπαινε φιλώντας τον στο ένα μάγουλο και αγκαλιάζοντάς τον.
Ώσπου ένα βράδυ, μια Κυριακή, εκεί που ετοιμαζόμαστε ψυχολογικά για την αρχή της εβδομάδας, και του πολύ πρωϊνού ξυπνήματος μέσα στο κρύο, που θα συνεπαγόταν, λέμε να πάμε για μια μπύρα. Ανεβαίνουμε φασκιωμένοι στα ποδήλατά μας, φτάνουμε μέχρι το κέντρο, κάνουμε μια δύο γύρες σε μπαρ στα οποία είχαμε ξαναπάει. Κλειστά, ή πάρα πολύ άδεια. Περνάμε και από μερικά ακόμα που είχαμε σταμπάρει ως ωραία, αλλά και αυτά παρομοίως ήταν κλειστά ή άδεια. Με βαριά καρδιά, και με ακόμα λιγότερη όρεξη για το πρωινό που ερχόταν επιστρέφουμε προς το σπίτι, όταν φτάνοντας στη γωνία, έξω από το καφέ, σταματάμε λόγω της έντονης μουσικής που ακούγεται. Έχει live. Τί, ποιός παίζει και γιατί, καθόλου δεν μας απασχόλησε. Με ταχύτητα κλειδώσαμε τα ποδήλατα και ορμήξαμε στο εσωτερικό.
Αυτή ήταν η αρχη, για πολύ μετρημένα βράδια βέβαια, στο εν λόγω μπαρ. (περισσότερα…)
Γαλλικών φρεσκάρισμα
Το επόμενο ακαδημαϊκό έτος λέω επιτέλους να πάω για λίγο στη Γαλλία. Παρόλο που για τρία χρόνια έκανα γαλλικά, ζήτησα τη βοήθεια ενός Γάλλου συμφοιτητή μου, για να μου γράψει πέντε-δέκα φράσεις προς άμεση χρήση, μέχρι να πάρω μπρος.
Έχουμε και λέμε :
« T’es qui?» = Ποιος είσαι εσύ; (με επιθετικό τόνο όμως, όπως θα λέγαμε εμείς π.χ. «και ποιος είσαι εσύ;»)
«Baetringue» = κυριολεκτικά ο τύπος που δουλεύει στο τσίρκο, χρησιμοποιείται όμως για να πεις σε κάποιον ότι είναι στην αφάνεια, στο παρασκήνιο.
«Chaton» = μικρή γάτα, χρησιμοποιείται και όταν θες να κοροϊδέψεις κάποιον λέγοντάς του ότι είναι πολύ συναισθηματικός.
«Pourriture» = από το ρήμα pourrir, η μούχλα.
«Enculé» = μέσα στον κώλο σου (π.χ. «enculé de ta race»).
«Nique ta mere» = γαμώ τη μάνα σου.
«Niquer, faire l’amour, baiser» = ρήματα για την περιγραφή της ερωτικής πράξης
«Saloperie» = σε απόδοση, μικρό ενοχλητικό άτομο.
«Salope» = η πιο βρώμικη και άσχημη λέξη για να πεις κάποιον πουτάνα.
Πιστεύω πως η επιβίωσή μου στην σοβινιστική Γαλλία, θα είναι σαφώς πιο απλή μετά από την παραπάνω ανταλλαγή. Au revoir!
