Filed under: kaleidoscope
Η α(ν)εργία μας έχει κουράσει όχι μόνο οικονομικά, κυρίως ψυχολογικά.
Οι απώλειες αυτό τον καιρό πολλές, στέγης, σχέσεων, σημείων αναφοράς.
Οπότε έρχεται το σημείο όπου αναρωτιέμαι…: αν έχεις χάσει όλα αυτά που γούσταρες και γουστάρεις ακόμα, τι σου μένει να εκτιμάς? Πώς ή γιατί να ξαναβρείς the next ones?
Degrade
Δεν είχα κάτι άλλο δίπλα μου παρά τον υπολογιστή μου, οπότε πρέπει να το γράψω εδώ.
Από τότε που γύρισα κοιμάμαι στο σαλόνι.. Το επόμενο βήμα θα είναι η κατασκήνωση στην πλατεία από κάτω, όπως στο σεισμό του ’99. Στο σαλόνι λίγο πιο πέρα κοιμάται η Δ., στο δικό μου δωμάτιο κοιμάται η Γ., στο αλλο δωμάτιο ο Θ. και στο τρίτο και τελευταίο η Σ.. Πέραν της Σ. κανείς άλλος δεν κλείνει πόρτα. Privacy failure #1
Η Δ. μόλις ξύπνησε και με ρώτησε με ποιόν μιλάω τέτοια ώρα, P.F.#2
Η αλήθεια είναι ότι με πιάνει δύσκολα ύπνος, άλλα όταν μου ρθει κοιμάμαι σαν το βόδι. Πραγματικά μπορεί να γίνει έκρηξη ακριβώς δίπλα μου και εγώ να νανουριστώ για λίγο ακόμα.
Στο θέμα μας όμως, η Γ. είναι μεγάλη. Έχει πέσει για ύπνο εδώ και ώρες, αλλά μόλις πριν λίγο άρχισε να παραμιλά και παρόλο που μας χωρίζουν καποια μέτρα και τοίχοι άκουσα πολύ καλά το μονόλογό της :
“Αχ αγαπητή μου και γω χάρηκα! Ναι μου το παν, ήταν πάντα καλά παιδάκια, υγεία να χουν!
παύση ____γέλια, παύση ____
Γιατί κάνουν τους πολέμους και όλες αυτές τις καταστροφές? Δεν καταλαβαίνουν? Όλοι περαστικοί είμαστε, αλλού είναι να πάμε, δεν ξέρουν?”
Εδώ κάπου παίρνει τη σκυτάλη η Δ. που ξεκινάει να κάνει ένα περίεργο θόρυβο με το στόμα της, μπορεί να είναι και η μύτη της δηλαδή δεν ξέρω. Ξέχασα να αναφέρω και τα δύο περιφερόμενα ζωντανά την Φ. και την Π., η Π. τα τελευταία βράδια τη βρίσκει με το να βγάζει το λουρί της, το οποίο έχει ενσωματωμένο διπλό κουδουνάκι και να το περιφέρει τρέχοντας, σαν ένα από τα fake φαντάσματα στο Σκουμπι Ντου. Ενδιαφέρον δε μπορώ να πω. Ο Θ. χρόνια τώρα πέραν της σθεντόριας φωνής του, έγινε διάσημος και για το μοναδικά εναλλασσόμενο ροχαλητό του. Μόλις επισκέφτηκε και το WC για το καθιερωμένο βραδινό κατούρημα και ως γνωστόν θα κοντοσταθεί στο κατώφλι και θα με κοιτάξει κοιμισμένα σαν να μην τον βλέπω. Ακόμα και στο σκοτάδι ξεχωρίζει η άσπρη φανέλα όμως!
Από το σημείο που είμαι έχω γενική εποπτεία, so what θα μου πείτε, αλλά το αναφέρω. Είναι κρίμα πάντως γιατί και η Σ. δεν κοιμάται, αλλά δε θέλει πολλά πολλά με μένα.
Έτσι κάπως γεννιούνται οι σκέψεις μου.
Filed under: kaleidoscope
Στις άσπρες και κόκκινες μέρες που οι δουλειές, οι εξεταστικές, οι φίλοι, η γάτα μου, το φαγητό, το πλυντήριο, οι λογαριασμοί, τα ταξίδια προσπαθούν όλοι μαζί να χωρέσουν, έρχονται οι στιγμές των εκπλήξεων.
Σε αυτές που παρόλο που όλο το σύμπαν καθημερινότητας στέκει βαρύ κι ασήκωτο από πάνω μας, ένα κλικ στον υπολογιστή, μια καρτούλα στο γραμματοκιβώτιο, ένα άκυρο κομμάτι σου λένε αυτό το περιβόητο « keep going».
Σήμερα επιχειρήσαμε μια δίκαιη επανάσταση στη δουλειά. Αποτύχαμε και φάγαμε τη μούντζα πολύ κατάμουτρα, στα υπόλοιπα παιδιά ήρθε θυμός και εκδικητικότητα, εμένα μου ήρθε αηδία. Rags to rags!
Είμαι ή άρρωστη ή τα ηρεμιστικά που παίρνω πιάνουν τόπο. Δεν είναι πολλά αυτά που σου φτιάχνουν τη μέρα, είναι τόσα ώστε να σου δίνουν ικανό λόγο για να ξυπνάς στην επόμενη. Και ακόμη και αν είναι μόνο ένα αξίζει ρε πούστη μου. Το καταλαβαίνεις σε μια ωραία βόλτα με τον παγωμένο αέρα και την πλάγια βροχή, όταν το ρολόι δείχνει 03.30 και εσύ βγαίνεις στο μπαλκόνι να δεις τον ροζ ουρανό στον οποίο θα έχει για λίγο ακόμα πανσέληνο, όταν ξυπνάς απότομα και βλέπεις τη Φρανς ανάσκελα να ροχαλίζει, όταν η μάνα μου με παίρνει πάντα τηλέφωνο ενώ είναι στον υπόγειο και ποτέ δεν ακούω τι μου λέει, όταν η τηλεόραση είναι κλειστή, όταν κάποιος σου ανταποδώσει ένα χαμόγελο.
Filed under: kaleidoscope
Ολλανδία δεν ξαναέρχομαι!
Άνθρωπος-Ευρώ 0-1.
23 Δεκεμβρίου babies!
Η ανάγκη μου να παγώσω για λίγο κάτω από τον ουρανοξύστη της Nationale Nederlanden είναι τόσο ακατανίκητη, που θα δώσω 414 ευρώ για 4 μέρες jerking off με παλιούς φίλους και γνωστούς, στα παλιά και αγαπημένα μέρη! 414 είναι μόνο τα εισιτήρια έτσι; Το γεγονός ότι τα λεφτά αυτά δεν τα διαθέτω ακόμα, με βάζει στη διαδικασία δανεισμού, και δουλειάς. Give and go. Δανεισμός δεν παίζει είμαστε όλοι σε τραγική κατάσταση αυτό το διάστημα. Είναι και ο υπολογιστής στη μέση…
Καταλαβαίνετε γενικά γιατί είμαστε για τα μπάζα; Από την Ελλάδα δεν είναι φτηνό να πας πουθενά. Και μην αρχίσω να ακούω για το, άμα τα κλείσεις 3 χρόνια πριν θα σου βγει πολύ πιο φτηνά. Άμα είναι να ξέρω τι θα κάνω 6 μήνες πριν, καλύτερα να καταταγώ στον στο στρατό ξέρω γω. Γαμώτο…
Πόσο τέλειο θα ήταν να μπορείς να πεις και εδώ, «πήζω, πήζω, ας πάω μια βόλτα στη φίλη μου την Tanja στο Όσλο», το λες, παίρνεις το εισιτήριο και φεύγεις; Ε;
Ρε Vag σκατά ρε γαμώτο, πολύ αργά το συμφωνήσαμε… 
Filed under: kaleidoscope
πολύ μου άρεσε. Την πήρα τυχαία (έχω καλό κριτήριο επιλογής!), την είδα και όταν μου άρεσε ακόμα περισσότερο, δεν εξεπλάγην καθόλου όταν είδα ότι παραγωγός είναι ο Wes Anderson (Rushmore, the Royal Tenenbaums, The life aquatic with Steve Zissou).
Συνδυάζει τα πάντα. Είναι σοκαριστική, αστεία και σπαρακτική στα περισσότερα σημεία. Έχει φοβερά χρώματα, αφού γυρίστηκε ολόκληρη σε φιλμ 16mm, και το γύρισμα έγινε με κάμερα χειρός!
Νιώθω ότι με αφορά. Ή τουλάχιστον μπορώ να την εκλάβω έτσι! Με αφορμή τις σχέσεις των μελών μιας οικογένειας μετά το διαζύγιο των γονιών, εξερευνάται η ψυχολογία των δύο παιδιών κυρίως, η οποία δεν αλλάζει δραστικά σε σχέση με το πώς ήταν πριν, αλλά κάθε τι παράξενο σε αυτήν γιγαντώνεται και παίρνει ολοκληρωμένη μορφή. Πόσο μάλλον στη φάση του ότι και οι δύο γονείς όντας συγγραφείς, τα έχουν αναθρέψει με σχετικά ανορθόδοξο τρόπο για τα δεδομένα της εποχής ( η ταινία αναφέρεται στο τέλος των 80’s), πιο ελεύθερα και καθόλου «παιδικά». Κριτικάρει όμως και αυτή τους την επιλογή. Το ποιος είναι το «καλαμάρι» και ποιος η «φάλαινα» στην ταινία, όπως λέει και ο τίτλος της, μεταφέρεται συνεχώς από ζεύγη σε ζεύγη χαρακτήρων.
Νομίζω ότι η περιγραφή μου την αδικεί, ειλικρινά πρέπει να την δείτε, όχι τόσο για την υπόθεση, όσο για το φοβερό χτίσιμο των χαρακτήρων και της αποκαθήλωσής τους στην πορεία της ταινίας.
* small hint : το τραγούδι των Pink Floyd “hey you”, εκτελεσμένο στην ταινία από τον Dean Wareham. Αρχικά ο σκηνοθέτης Noah Baumbach είχε κατά νου το “behind blue eyes” των who.
Εθεάθη εχθές σε παραλία της Αθύτου η κα. Γιαννάκου-Κουτσίκου να μπανιάρει με γνωστές φάτσες του μικρόκοσμου του βορρά.
Φαίνεται πως μετά την παρουσία της στην αναχώρηση του κ. Χριστόδουλου για Μαϊάμι, είπε η γυναίκα να πάει να ρίξει μια βουτιά για να απαλύνει κάπως τον πόνο που φαίνεται να προκαλεί σε όλους τους πολιτικούς η ασθένεια του αρχιεπισκόπου. Το γεγονός όμως είναι ότι οι υπόλοιποι λουόμενοι της παραλίας, λίγο έλειψε να πάθουν ανακοπή αντικρίζοντας το θανατηφόρο κορμί της υπουργού!
Μαρτυρίες θέλουν πολλούς από αυτούς να έλιωσαν τα σφουγγάρια τους, στο ντουζ μετά το κολύμπι, μην κολλήσουμε και τίποτα..
Και απορώ πραγματικά, δε λέω, κάθε ασθενής να αναρρώσει, (περισσότερα…)
Filed under: kaleidoscope
Εάν σας αρέσουν τα αστυνομικά μυθιστορήματα, και δη αυτά της παράδοσης που άφησε το Όνομα του Ρόδου, κυκλοφορεί ένα νέο πολύ δυνατό βιβλίο, προσφάτως μεταφρασμένο στα ελληνικά, το « Η διαθήκη του Καντ, κριτική του εγκληματικού λόγου». Ο συγγραφέας Michael Gregorio, δεν αποκαλύπτει την ταυτότητά του και καθώς έχει στα σκαριά και δεύτερο μυθιστόρημα με πρωταγωνιστή τον ίδιο ήρωα εισαγγελέα Hanno Stiffeniis, προσθέτει άλλον ένα ήρωα στην τεράστια λίστα αστυνομικών λαγωνικών. (περισσότερα…)
