Εκείνες τις μέρες περνούσαμε τα «κάτω» μας, και λέμε λοιπόν να κάνουμε κάτι. Είδαμε μία, έιδαμε δύο, έιδαμε τρείς ταινίες. Μετά κοραστήκαμε και από αυτή τν ασχολία. Οπότε είπαμε να κάνουμε καμιά βόλτα. Και κάναμε. Και γυρίσαμε ξανά σπίτι. Εκεί μαγειρέψαμε, εκεί ήπιαμε, εκεί καήκαμε. Και μετά ξαναβγήκαμε. Όσο και αν προσπαθούσαμε να συγκεντρωθούμε όμως σε μια κουβέντα τόσο πιο αποσπασμένοι ήμασταν. Και μας έκοψαν τη μία μπύρα. Και ας καθόμασταν τόσο κοντά. Υπήρχε φόβος. Αλλά φόβος γιατί; Η Θ. είπε ότι δεν εμπιστέυεται κανέναν, ειδικά εμάς που ουσιαστικά δεν μας ξέρει. Αλλά εμείς δεν ακούγαμε. Δεν μας ένοιαζε κιόλας να ακούσουμε. Αυτές οι συζητήσεις γίνονται χρόνια και χρόνια τώρα, μεγαλώσαμε πολύ για να συζητάμε ακόμα για το πώς κάνει κανείς φίλους. Ψέμματα; Δεν υπάρχει σχέδιο… Και καθώς η προσοχή μεταφερόταν στην μπύρα, είχαμε γύρω στους 70 πόντους απόσταση. Και υπήρχε φόβος. Αλλά τι σκατά φοβόσασταν; Μην εκτεθείτε; Μην σας παρεξηγήσει η δεσποινίς που ούτως ή άλλως τυφλή είναι; Αλλά είναι μόνο αυτή; Μην γυρνάτε τότε από εδώ και από εκεί αφιερώνοντας. Αν δεν έχετε το τουπέ του μπουζουξή μην το παλεύετε προς τα εκεί.
Και μετά όταν ο φόβος γινόταν απορία και ίσως μικρή θλίψη, τζούφ! Ξαφνικά η απόσταση έγινε τεράστια. Και ξανά στη μπύρα. Είναι κακό να την αγαπάς τόσο. Θα σου τη φέρει με πονοκέφαλο. Και όμως σε μας έφερε χαμόγελο, το οποίο διήρκεσε για κάνα 4ωρο. Και μετά ύπνός. Και μετά ξύπνημα και μετά καφές και τώρα;
Κατηγορίες: Harakiri ή ιστοριες αγαπης
Γιατί ήμουν πάντα a diver, και ο πρώτος δίσκος των Interpol ήταν πάρα πολύ καλός.
Γιατί δεν ήθελα να φύγω έτσι χθες.
Γιατί μου τη σπάνε όλα.
Γι’αυτό.
Κατηγορίες: Harakiri ή ιστοριες αγαπης
Κατηγορίες: Harakiri ή ιστοριες αγαπης
μέρος 2ο
Με την επιστροφή εδώ, είχα την ευκαιρία να δω από κοντά τα αποτελέσματα της μεθόδου πίτα, την οποία τόσο ένθερμα υποστήριζε η καλή μου φίλη, και σε πρώτο επίπεδο τόσο πολύ της άνοιξε το δρόμο για την επίτευξη του «στόχου» της.
Η παρούσα κατάσταση έχει ως εξής, μαζί είναι τα παιδιά, αλλά τα χωρίζει μια τεράστια απόσταση (χωρικά), μια κρατική υποχρέωση του κυρίου (πρακτικά), και ένα φυσικό συνεπακόλουθο της πίτας. (περισσότερα…)
Κατηγορίες: Harakiri ή ιστοριες αγαπης
Η κατάσταση είναι απελπιστική. Τα κουνούπια αντεπιτίθενται.
Το fenistil απλά φέρνει υπνηλία, όπως και στη γάτα μου όταν θέλω να ταξιδεύω και αυτή να είναι ήσυχη. Fenistil, το καλύτερο υπνωτικό.
Αναζητώ νέες λύσεις εξόντωσης.
Αλλιώς ας μου παραθέσει κάποιος λόγους γιατί θα πρέπει να τα σεβαστώ.
Π.χ. όπως έγινε με τα περιστέρια, τα οποία ακόμη απεχθάνομαι, αλλά τουλάχιστον αναγνωρίζω πλέον, ότι κάποτε υπήρξαν έξυπνα! Στο ΄Β Παγκόσμιο, ως υποκατάστατα των ασυρμάτων και βασικά εργαλεία της αντικατασκοπείας μεταξύ Βρετανών και Γερμανών, άσε που βλέπουν και το μαγνητικό πεδίο της γης…
Τώρα πια δεν τα στοχεύω με το αεροβόλο, χτυπάω απλά παλαμάκια!
Τα κουνούπια γιατί;
Αν θέλουν απλά αίμα να βάλω ένα μπουκαλάκι στο παράθυρο να ρουφούν από εκεί. Άλλα όχι. Είναι παρόμοια περίπτωση με τα περιστέρια. Γουστάρουν να μας κάνουν τούμπανο από τα τσιμπήματα και μετά να μας βλέπουν να ξυνόμαστε, όπως τα περιστέρια δεν αφήνουν τυχαία τις κουτσουλιές τους να πέσουν! Μας στοχεύουν! Αλήθεια.
*βαδίζοντας στην οδό της κατάρρευσης λόγω της επιθυμίας να ξυθώ! γκρρρρρρ
Κατηγορίες: Harakiri ή ιστοριες αγαπης
Με παίρνει τις προάλλες μια φίλη μου τηλέφωνο να δει τι κάνω και να μου πει τον πόνο της. Γνωριζόμαστε από το σχολείο, και από τότε που τη θυμάμαι, έχει πάντα μια νέα θεώρηση για το αντίθετο φύλλο, για την οποία είναι βέβαιη ότι θα δικαιωθεί.
Λέει λοιπόν η φίλη μου από τον Νότο, για έναν φίλο μου από το Βορρά (περισσότερα…)
