Met a girl fell in love, glad as I can be
Ήταν μια μοναχική νύχτα όπως και πολλές πρόσφατες. Είχε περάσει πολύ ώρα από τότε που το πήρε απόφαση να ξαπλώσει. Αυτή την απόφαση την έπαιρνε πολύ συχνά τον τελευταίο καιρό, να ξαπλώνει δηλαδή σε μια προσπάθεια να “ξεγελάσει” την αυπνία από την οποία υπέφερε ( ή προκαλούσε) χρόνια τώρα. Μετά τις τελευταίες μπερδεμένες μαλακίες που διάβαζε, δοκίμαζε ένα σωρό μεθόδους από αυτοψυχαναλυτικά τερτίπια μέχρι τεχνικές αυθυποβολής. Η μέθοδος “ξαπλώνω κι ας μη νυστάζω, ο ύπνος είναι στο δρόμο του” ήταν μία από αυτές.
Φυσικά δεν έπιανε. Και που να πιάσει μετά το enter the void? Για να μην το χαλάσω σε όποιον τυχαία θα διαβάσει αυτό εδώ και δεν το έχει δει, θα πω απλά πως αφορά τα παραπάνω ηθικοψυχολογικά που όπως είπαμε απασχολούν πολύ τον ήρωα αυτής της ιστορίας που σας λέω, και έχει πολύ ενδιαφέρον τόσο ως προς το περιεχόμενο όσο και ως προς την κινηματογράφηση. Η ταινία λοιπόν είχε ήδη σπείρει το πρώτο ψύγμα ανησυχίας για εκείνη τη βραδιά. Αποφάσισε να διαβάσει λίγο, μια άλλη πολύ αγαπημένη συνήθεια. Το βιβλίο που διάβαζε όμως και πάλι θα έλεγε κανείς πως δεν ήταν το κατάλληλο μιας και αφορούσε μια αστυνομική ιστορία με ένα κατά συρροήν δολοφόνο που σκότωνε και τεμάχιζε μικρά κοριτσάκια και συνέβαινε γενικά της πουτάνας το κάγκελο από σελίδα σε σελίδα. Δεν θα αναφερθώ παραπάνω για να μην το χαλάσω σε όποιον τυχαία και πάλι αποφασίσει να διαβάσει τον “Υποβολέα” του Ντονάτο Καρίζι. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκε είναι το πώς αυτό το βιβλίο δεν έχει γίνει ακόμα ταινία, όπως είχε σκεφτεί όταν είχε διαβάσει και τον Κώδικα Ντα Βίντσι. Βιβλία που είναι όντως καταιγιστικά στη δράση, τις ανατροπές και το μυστήριο, αλλά ο τρόπος που είναι πλέον η μόδα να γράφονται τα κάνει σχεδόν στην τυπωμένη τους μορφή να μοιάζουν περισσότερο με μια καλή σύνοψη για τους ηθοποιούς που θα ενσαρκώσουν τους χαρακτήρες. Χωρίς αυτό να αναιρεί βέβαια το γεγονός πως ο ήρωάς μας εξακολουθούσε να διαβάζει τέτοια βιβλία.
Ως αποτέλεσμα λοιπόν διάβασε πολλές περισσότερες σελίδες από αυτό που περίμενε (στην και καλά διαδικασία πριν τον ύπνο), συνέχιζαν να γίνονται αποτρόπαια πράγματα και ανατροπές στο βιβλίο, και πήρε την απόφαση που κάθε συνετος άνθρωπος που επιδιώκει να κοιμηθεί οφείλει να αποφεύγει. Έστριψε ένα τσιγάρο, βγήκε στο ειδικό μπαλκόνι και το άναψε, μαζί πήρε και λίγο νερό. Και παρατηρώντας πως τα φωτάκια στην πλατεία τα είχαν ήδη μαζέψει, σκέφτηκε πως δεν θα καταλάβει ποτέ πολλά. Είχε πολλά, ας τα ονομάσουμε πάθη, ενδεχομένως φοβίες, και ομολογουμένως παραξενιές. Πάντοτε απορούσε πώς είχαν υπάρξει άτομα που δεν ενοχλήθηκαν τόσο πολύ από αυτά τα κουσούρια και παρόλο που σε κανέναν δεν το χε πει, αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να καταλαβαίνει καθυστερημένα συνήθως ότι μπορούσε να εμπιστευτεί και να αγαπήσει κάποιον. Πίστευε όμως πως αυτό δεν μπορούσε να συμβεί συνεχόμενα, πως μπορούσε να διαρκέσει μόνο για κάποιες στιγμες. Όπως χωρίς να το θέλει ξεχνούσε υπερβολικά εύκολα, όχι μόνο γεγονότα αλλά και αισθήματα, τόσο πίστευε ότι όλα είναι παροδικά. Τελευταία συνειδητοποίησε όμως πως παρόλο που ξεχνούσε τις αιτίες και τα γεγονότα μπορούσε όχι μόνο να επαναφέρει στη μνήμη αλλά και να ξανανιώσει συναισθήματα που νόμιζε πως είχαν παρέλθει.
Το τσιγάρο τέλειωσε. Ήθελε τόσο πολύ ένα ακόμα, το σκεφτόταν όμως, μιας και η ώρα ήταν ήδη περασμένη.”Δε γαμείς?” σκέφτηκε. Αυτό ήταν άλλο ένα πρόβλημα, ενώ είχε μια ενδόμυχη ροπή προς το σάπισμα, ακόμα κι όταν αυτή η πτυχή επικρατούσε, δεν αφηνόταν ολοκληρωτικά, ήθελε να μπορεί να βρίκεται με έναν τρόπο έξω από το σώμα, όχι σαν απλός παρατηρητής, σαν μια δεύτερη σκέψη. Σαν δηλαδή να μπορούσαμε να χωρίσουμε τον εαυτό μας στα δύο, να επιτρέπουμε στο ένα μισό να ζεί κανονικά τη ζωή μας και το δεύτερο μισό να αναπτύσσει μια φοβερή σοφία και να μπορεί να επεμβαίνει και να αποφασίζει για το πρώτο όταν αυτό δεν ήξερε ότι τα πράγματα ξέφευγαν. Τα είχε και τα δύο ταυτόχρονα, και αυτό ήταν πρόβλημα.
Met a girl fell in love, mad as I can be
