wicked little town

Indeed ως προς τον τίτλο. Αν και νεκρή όπως μπορεί να φωνάζει αυτό το blog, πού και πού έχω και γω κάτι να πω!

Το’χε σήμερα η μέρα το παραπονιάρικο της λησμονιάς (αχ, βαχ, αλί και τρισαλί!), είπα λοιπόν να λαλήσω. Στα πλαίσια πάντα της εναλλακτικής ψυχοθεραπείας που κάνουμε όλοι από δω μέσα.

Οι περίεργοι καιροί φέρνουν και περίεργες σκέψεις και συμπεριφορές. Το φθινόπωρο καθώς βαδίζει προς το τέλος του είναι από κάθε άποψη μια περίεργη εποχή. Μπορεί να είναι άλλοτε πολύ γεμάτο, με έρωτες, δουλειές, ενδιάμεση γκαρνταρόμπα (!), ή μπορεί να είναι αντί για γαμάτο, γαμιστερό. Με την κακή έννοια. Εκεί που το καλοκαίρι φιλοσοφείς αμέριμνος ρίχνοντας τις βουτιές σου, ή πίνοντας μπυρίτσες σε «εναλλακτικά» μπιτσόμπαρα, το φθινόπωρο βρίσκεσαι αντιμέτωπος με την πάντα απρογραμμάτιστη, ετήσια ωστόσο, εσωτερική ενδοσκόπηση. Όπου αναλόγως την κατηγορία στην οποία εμπίπτει το εν λόγω φθινόπωρο κάθε φορά, όπως είπαμε παραπάνω, σε κάνει να νιώθεις είτε υπερβολικά καλά είτε υπερβολικά σκατά.

Ας πιάσουμε την δεύτερη κατάσταση, γιατί τα καλά καλύτερο είναι να συμβαίνουν και να τα βιώνεις τη στιγμή που συμβαίνουν, και να αναφέρεσαι σε αυτά ως ένα καλό και δροσιστικό χαμόγελο. Στα σκατά λοιπόν.

Είναι ένας νεκρός ήχος, ή είναι οι νεκροί που ηχούν; Είναι και τα δύο λέω εγώ.

Για μια ακόμη φορά (όσες περισσότερες προστίθενται τόσο πιο κτηνώδης καταντάς), οι μέρες στη μικρή μας πόλη κυλούν με αλλεπάλληλες παρελάσεις σουρεαλισμού. Εξηγούμαι αμέσως. Εκεί που λες, ναι ρε, πάλεψέ το γιατί δεν λέει, σηκώνεσαι και συ να παλέψεις. Παλεύεις από δω, παλεύεις από κει, ουφ, ουφ, μπαμ, σου έρχεται η πρώτη σφαλιάρα. Αστεράκια γύρω γύρω, λίγο blur, που δεν είναι από την μυωπία. Ντάξει πίνεις λίγο τζιν-τόνικ, ανεβαίνουν οι ρυθμοί πάλι.

Δεύτερος γύρος, παλεύεις και πάλι, βρε τι μπρίο, βρε τι όρεξη, βρε τι αντοχές! Για να μην τα πολυλογούμε κιόλας, οι σφαλιάρες που ακολουθούν όσο αυξάνονται φέρνουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα στην καμπύλη που αναπαριστά τα αστεράκια, έως ότου έρχεται το σημείο, της λεγόμενης αναισθητοποίησης. Εκεί λοιπόν μιας και σήμερα υποστηρίζουμε τη θεωρία του δυαδισμού, έρχεται πάλι το δίλημμα του τι κάνεις σε δύο επιλογές.

Επιλογή α) κλείνεσαι στο σπίτι σου, εξαφανίζεσαι από προσώπου γης, μπαίνεις στο msn offline, δεν ασχολείσαι με τίποτα, και αν μένεις με τους γονείς σου τρως μόνο κοτόσουπα.

β) πέφτεις με τα μούτρα στη δουλειά, βρίσκεις και δεύτερη αν γίνεται, και τρίτη μη σου πω, εξακολουθείς να βγαίνεις, αλλά αν δεν γίνεις τελείως γκολ, καλύτερα να είχες μείνει μέσα, πας και κάνα σινεμά αλλά φεύγεις τρέχοντας μετά, και το καλύτερο από όλα δεν λες σε κανέναν τίποτα, ακούς όσα περισσότερα προβλήματα μπορείς να ακούσεις από τους φίλους και γνωστούς σου. (είναι πραγματικά αξιοπερίεργο πώς πάντα σε τέτοιες φάσεις, όχι μόνο οι φίλοι αλλά και οι γνωστοί βρίσκουν στο πρόσωπό σου τη μητέρα Τερέζα των εξομολογήσεων, από το γιατί πήραν 4 κιλά, μέχρι το γιατί πλέον κάνουν με τον γκομενο/α τους σεξ χωρίς πάθος (!)……).

Ψηφίστε την αγαπημένη σας επιλογή , θα μπορούσε να είναι η συνέχεια…

Αλλά όχι!

Ας καταλήξουμε κάπως πιο αισιόδοξα λέγοντας τι ωραία που είναι να κάνει βόλτες κανείς αυτό το διάστημα προς κάθε κατεύθυνση, ειδικά μετά τη δύση του ηλίου, με το i-pod του παραμάσχαλα. Μικρή συμβουλή μη διστάσετε αν πωρωθείτε να τραγουδήσετε και σεις φωναχτά, μη διστάσετε να λικνισθείτε σε ένα θεϊκό για τη στιγμή της συγκεκριμένης ακρόασης σολάρισμα. Θα νιώσετε ακόμα πιο ωραία στον κόσμο σας, θα πιστέψετε ότι δεν περιορίζεται στα όρια του διαμερίσματός σας και το καλύτερο, θα προκαλέσετε πανικό στους υπόλοιπους περαστικούς!