wicked little town

Εκείνες τις μέρες περνούσαμε τα «κάτω» μας, και λέμε λοιπόν να κάνουμε κάτι. Είδαμε μία, έιδαμε δύο, έιδαμε τρείς ταινίες. Μετά κοραστήκαμε και από αυτή τν ασχολία. Οπότε είπαμε να κάνουμε καμιά βόλτα. Και κάναμε. Και γυρίσαμε ξανά σπίτι. Εκεί μαγειρέψαμε, εκεί ήπιαμε, εκεί καήκαμε. Και μετά ξαναβγήκαμε. Όσο και αν προσπαθούσαμε να συγκεντρωθούμε όμως σε μια κουβέντα τόσο πιο αποσπασμένοι ήμασταν. Και μας έκοψαν τη μία μπύρα. Και ας καθόμασταν τόσο κοντά. Υπήρχε φόβος. Αλλά φόβος γιατί; Η Θ. είπε ότι δεν εμπιστέυεται κανέναν, ειδικά εμάς που ουσιαστικά δεν μας ξέρει. Αλλά εμείς δεν ακούγαμε. Δεν μας ένοιαζε κιόλας να ακούσουμε. Αυτές οι συζητήσεις γίνονται χρόνια και χρόνια τώρα, μεγαλώσαμε πολύ για να συζητάμε ακόμα για το πώς κάνει κανείς φίλους. Ψέμματα; Δεν υπάρχει σχέδιο… Και καθώς η προσοχή μεταφερόταν στην μπύρα, είχαμε γύρω στους 70 πόντους απόσταση. Και υπήρχε φόβος. Αλλά τι σκατά φοβόσασταν; Μην εκτεθείτε; Μην σας παρεξηγήσει η δεσποινίς που ούτως ή άλλως τυφλή είναι; Αλλά είναι μόνο αυτή; Μην γυρνάτε τότε από εδώ και από εκεί αφιερώνοντας. Αν δεν έχετε το τουπέ του μπουζουξή μην το παλεύετε προς τα εκεί.

Και μετά όταν ο φόβος γινόταν απορία και ίσως μικρή θλίψη, τζούφ! Ξαφνικά η απόσταση έγινε τεράστια. Και ξανά στη μπύρα. Είναι κακό να την αγαπάς τόσο. Θα σου τη φέρει με πονοκέφαλο. Και όμως σε μας έφερε χαμόγελο, το οποίο διήρκεσε για κάνα 4ωρο. Και μετά ύπνός. Και μετά ξύπνημα και μετά καφές και τώρα;