wicked little town


Στο καφε-μπαρ Schoonewil
Ιουλίου 22, 2007, 8:05 πμ
Κατηγορίες: socializing

Στην γωνία στο τέλος του δρόμου μας εδώ, Soetedaalseweg και Bergweg, βρίσκεται το καφέ-μπαρ Schoonewil. Το μαγαζί αυτό για ένα μικρό διάστημα το σνομπάραμε, ως πολύ τοπικό, αφού κάθε φορά που περνούσαμε από έξω, όλο και κάποια παρέα μεθυσμένων μπαρόβιων Ολλανδών θα έκανε φασαρία, και μέσα θα έβλεπε κανείς μόνο κάτι περίεργες φάτσες, να χαιρετάνε όποιον καινούργιο θαμώνα έμπαινε φιλώντας τον στο ένα μάγουλο και αγκαλιάζοντάς τον.
Ώσπου ένα βράδυ, μια Κυριακή, εκεί που ετοιμαζόμαστε ψυχολογικά για την αρχή της εβδομάδας, και του πολύ πρωϊνού ξυπνήματος μέσα στο κρύο, που θα συνεπαγόταν, λέμε να πάμε για μια μπύρα. Ανεβαίνουμε φασκιωμένοι στα ποδήλατά μας, φτάνουμε μέχρι το κέντρο, κάνουμε μια δύο γύρες σε μπαρ στα οποία είχαμε ξαναπάει. Κλειστά, ή πάρα πολύ άδεια. Περνάμε και από μερικά ακόμα που είχαμε σταμπάρει ως ωραία, αλλά και αυτά παρομοίως ήταν κλειστά ή άδεια. Με βαριά καρδιά, και με ακόμα λιγότερη όρεξη για το πρωινό που ερχόταν επιστρέφουμε προς το σπίτι, όταν φτάνοντας στη γωνία, έξω από το καφέ, σταματάμε λόγω της έντονης μουσικής που ακούγεται. Έχει live. Τί, ποιός παίζει και γιατί, καθόλου δεν μας απασχόλησε. Με ταχύτητα κλειδώσαμε τα ποδήλατα και ορμήξαμε στο εσωτερικό.
Αυτή ήταν η αρχη, για πολύ μετρημένα βράδια βέβαια, στο εν λόγω μπαρ. (περισσότερα…)



Γαλλικών φρεσκάρισμα
Ιουλίου 21, 2007, 8:15 μμ
Κατηγορίες: socializing

Το επόμενο ακαδημαϊκό έτος λέω επιτέλους να πάω για λίγο στη Γαλλία. Παρόλο που για τρία χρόνια έκανα γαλλικά, ζήτησα τη βοήθεια ενός Γάλλου συμφοιτητή μου, για να μου γράψει πέντε-δέκα φράσεις προς άμεση χρήση, μέχρι να πάρω μπρος.
Έχουμε και λέμε :
« T’es qui?» = Ποιος είσαι εσύ; (με επιθετικό τόνο όμως, όπως θα λέγαμε εμείς π.χ. «και ποιος είσαι εσύ;»)
«Baetringue» = κυριολεκτικά ο τύπος που δουλεύει στο τσίρκο, χρησιμοποιείται όμως για να πεις σε κάποιον ότι είναι στην αφάνεια, στο παρασκήνιο.
«Chaton» = μικρή γάτα, χρησιμοποιείται και όταν θες να κοροϊδέψεις κάποιον λέγοντάς του ότι είναι πολύ συναισθηματικός.
«Pourriture» = από το ρήμα pourrir, η μούχλα.
«Enculé» = μέσα στον κώλο σου (π.χ. «enculé de ta race»).
«Nique ta mere» = γαμώ τη μάνα σου.
«Niquer, faire l’amour, baiser» = ρήματα για την περιγραφή της ερωτικής πράξης
«Saloperie» = σε απόδοση, μικρό ενοχλητικό άτομο.
«Salope» = η πιο βρώμικη και άσχημη λέξη για να πεις κάποιον πουτάνα.
Πιστεύω πως η επιβίωσή μου στην σοβινιστική Γαλλία, θα είναι σαφώς πιο απλή μετά από την παραπάνω ανταλλαγή. Au revoir!



Tips για να τρακάρετε το λάθος αυτοκίνητο στο Άμστερνταμ
Ιουλίου 21, 2007, 8:14 μμ
Κατηγορίες: του δρόμου

Η οδήγηση στην Ολλανδία είναι άλλη μια τυπική καθημερινή δραστηριότητα των κατοίκων της. Ειδικά στην περίπτωση του Άμστερνταμ, οι οδηγοί φέρνουν λίγο περισσότερο στους Έλληνες, γιατί λόγω του πλήθους των τουριστών που περπατούν ανέμελοι μέσα στη μέση του δρόμου, είναι λίγο πιο νευρικοί από τα φυσιολογικά ολλανδικά επίπεδα, αλλά ταυτόχρονα και πιο προϊδεασμένοι.
Οι συμβουλές που ακολουθούν, βασίζονται σε πραγματική ιστορία :
• Να είστε Γάλλος, και να οδηγείτε αυτοκίνητο με γαλλικές πινακίδες στο Άμστερνταμ.
• Να έχετε κοιμηθεί το προηγούμενο βράδυ στο αυτοκίνητό σας, επειδή ξεχάσατε να πάρετε τα κλειδιά σας, βγαίνοντας από το σπίτι, και να είναι πολύ αργά για να ξυπνήσετε τους συγκατοίκους σας, οι οποίοι δεν σας συμπαθούν και πολύ.
• Να έχετε μαζί σας δύο (περισσότερα…)



10 μέρες
Ιουλίου 21, 2007, 4:08 μμ
Κατηγορίες: Uncategorized

Σε δέκα μέρες από σήμερα, επιστρέφω στη μικρή μας πόλη. Στην πόλη του έρωτα, του καλοκαιριού, του φαγητού 24 το 24ωρο, στην πόλη της αγάπης και του μίσους. Oι επιστροφές είναι πάντα δύσκολες. Ειδικά όταν ο τόπος αναχώρησης, αποτελεί ένα μέρος που ακόμα αγαπάς και δεν ξέρεις αν είσαι έτοιμος να αφήσεις. Άλλα όπως λενε και οι The good, the bad and the queen, we move on endlessly.
Our wicked little town θα ανοίξει τις αγκάλες της, και με ένα καυτό αεράκι θα μας πει: «Καλώς ήρθες στα σκατά! Σου λειψανε;». Και η απάντηση είναι…η…απάντηση, λέω…εεε…είναι…δεν ξέρω. Ναι δεν ξέρω. Δεν μπορώ να προαποφασίσω το συναίσθημά μου, δεν μπορώ να πω πως δεν θα χαρώ να δω γνώριμα μέρη και φάτσες. Μπορώ να πω πως σίγουρα δεν θα χαρώ περιμένοντας 45 λεπτά το λεωφορείο, πληρώνοντας 4 ευρώ την μπύρα μου, όταν στο αγαπημένο μου μαγαζί θα παίζει ξανά την ίδια μουσική, όταν στο δρόμο θα με ποδοπατήσουν 14 ζώα, που ούτε καν θα καταλάβουν ότι το έκαναν, όταν το σταματημένο αυτοκίνητο στο φανάρι την ώρα που πάω να διασχίσω το δρόμο, θα είναι ακριβώς πάνω στη λωρίδα διάβασης, όταν πηγαίνοντας στη γραμματεία της σχολής για να κανονίσω τα διαδικαστικά, ψάχνω τις γραμματείς, ρωτώντας τις καθαρίστριες. Άσε που δε μ’αρέσουν οι λίστες με «υπερ και κατά».
Απλά τώρα κατάλαβα, γιατί πολύ γνωστοί και φίλοι, έχουν ιδιαίτερες αντοχές σε ζητήματα που στην υπόλοιπη Ευρώπη φαντάζουν φοβερά ζοφερά, ή ανεπτυγμένη φαντασία (every day sublime, μας το παρουσίαζαν εδώ) σε ζητήματα καθημερινής επιβίωσης. Και ξέρετε τι; Χαίρομαι που γεννήθηκα στη μπανανία, γιατί μάλλον δεν θα εκτιμούσα με τον ενθουσιασμό που εκτιμώ τώρα την Ολλανδία, και δεν θα έβρισκα τον τρόπο με τον οποίο μιλάνε οι ψηλοί χαμογαλαστοί κιτρινομάλληδες για το τί πιστεύουν ότι ειναι πραγματικότητα, ισοπεδωτικά παιδικό.
Σήμερα λοιπόν, θα προσπαθήσω να κρατήσω το αίσθημα της υπερίσχυσης της θετικής πλευράς μιας επιστροφής, ένεκα του ότι δεν βρέχει από το πρωί και στέγνωσαν στο μπαλκόνι τα ρούχα μου.