wicked little town

Πόσες φορές δοκιμάζουμε τα όριά μας; Και γιατί αυτό είναι πάντα συνδεδεμένο με το να περνάμε μέσα από μία «κοινώς» αποδεκτή δοκιμασία; Αναρωτιέμαι αν υπολογίζονται οι φορές που απλά η ζωή του καθενός αλλάζει. Και η αλλαγή αυτή μπορεί να εννοηθεί, είτε ως αλλαγή περιβάλλοντος, επαγγέλματος, σπουδών, νοοτροπίας, σεντονιών, γκόμενου, εφημερίδας κτλ. Μετά σκέφτομαι όλες αυτές τις ιστορίες του στυλ, «<…> και από τότε είπα δεν θα ξανακλάψω για κανέναν και το κράτησα <…>», είναι πράγματι αληθινές;
Γιατί νομίζω αλλαγές, μεγάλες ή μη, συμβαίνουν καθημερινά. Οι επιπτώσεις τους ποικίλουν από άτομο σε άτομο, και το κατά πόσο προκαλλούν αναποδογυρίσματα ή ριζικά καινούργιες συμπεριφορές είναι πάλι κάτι το εξαιρετικά υποκειμενικό για να κριθεί. Δεν είναι στην εξιστόριση που φανερώνεται το ποιός είναι ο πιό μάγκας απ’όλους, αλλά στην πράξη. Αλλά και πάλι η πράξη από ποιόν είναι πιο ουσιαστικό να κριθεί παρά από τον καθένα που τον αφορά; Και αυτό πάλι για να πώ ότι νομίζω πως δεν έχει σημασία να μοιρολογούμε ή να τα βάφουμε μαύρα πριν καλά καλά αυτό για το οποίο μοιρολογούμε φτάσει να συμβεί. Νομίζω ότι πολλές φορές, σε κάποιες τέτοιες φάσεις, είναι καλύτερο να είναι κανείς μόνος του, στο μεταίχμιο δηλαδή μιας προσδοκόμενης αλλαγής, να μην προσπαθεί να βρεί την άκρη μέσα από ατέρμονες συζητήσεις με φίλους και γνωστούς, αλλά να επαναφέρει την ηρεμία πρώτα μέσα στο μυαλό του.
Ένας φίλος μου μου έλεγε κάποτε, ότι παρόλο που δεν νιώθει απαραίτητα δυσάρεστα για το γεγονός ότι πάει στρατό, κάθε φορά που οποιοσδήποτε του έπιανε κουβέντα πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα, αυτός αισθανόταν ότι πρέπει να πεί κάποιες συγκεκριμένες «αλήθειες» που λίγο έως πολύ έχουν όλοι σφηνομένες μέσα στο μυαλό τους για το στρατό, προκειμένου να κάνει το συνομιλητή του να νιώσει ότι όντως τον ανακούφισε που συζήτησε μαζί του. Το βρίσκω εξωφρενικό, αλλά ενδεχομένως και αναγκαία κοινωνική διπλωματία, πράγμα που δεν το κάνει λιγότερο εξωφρενικό, αλλά ίσως το αποχρωματίζει λίγο.
Τις τελευταίες μέρες όσο περισσότερο μιλάμε είτε με φίλους από εδώ είτε με φίλους από την Ελλάδα, η κουβέντα γυρνάει πάντα στο «…και τι θα κάνεις τώρα; Πώς θα γυρίσεις πίσω; Είναι σκατά ρε συ, πολύ σκατά. Καλόμαθες εκεί πέρα, θυμάμαι όταν είχα γυρίσει εγώ δεν ήθελα να βγαίνω από το σπίτι, θα πρέπει να οργανωθούμε να μη σε πάρει από κάτω…». Ε, η αλήθεια είναι πως πέρα από μια δυο αστεϊστικες γκρίνιες, του στυλ «-ρε μιλάμε θα δούμε air, tori amos και james( αν και ποσώς με ενδιαφέρει να μην δω κανέναν από τους παραπάνω, άντε τους air),- ε όχι ρε πούστη μου τα καλύτερα θα χάσω!», δεν τα χω βάψει ιδιαίτερα μαύρα σε γενικές γραμμές. Αυτή τη στιγμή είναι πολύ συγκεκριμένα τα πράγματα που στεναχωριέμαι που θα χάσω όπως κάποιοι φίλοι που δεν ξέρω πότε θα τους ξαναδώ, το τεράστιό μου παράθυρο, η σχολή.
Φυσικά και είναι πολύ πιο απλό να ζει κανείς την καθημερινότητά του εδώ, γιατί όπως και σε κάθε άλλο οργανωμένο κράτος, τα πάντα σχεδιάζονται με βάση την εξυπηρέτηση και τη διευκόλυνση των πολιτών, και όχι απλώς για να υπάρχουν. Αλλά οκ, τόσα χρόνια δηλαδή πώς τι βγάζουμε καθαρή; Έχοντας πήξει στο σκατό και στην καθημερινή πάλη ( ο καθένας μας στο βαθμό που το κάνει στην Ελλάδα), εκτιμάς 15 φορές περισσότερο ένα καλοστημένο περιβάλλον, αλλά εδώ έγκειται η διαφορά. Το εκτιμάς, δεν το θεωρείς δεδομένο.
Ετοιμαστείτε λοιπόν γιατί κατηφορίζουμε. Τα κτίρια, οι δρόμοι, τα τραμ, είναι πάντα το σκηνικό, το περιβάλλον. Οι άνθρωποι είναι που κάνουν τη διαφορά, αυτοί ομορφαίνουν ή ασχημαίνουν ένα μέρος. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν πρέπει να επιζητούμε το πιο βιώσιμο περιβάλλον, απλά την καλή διάθεση και όρεξη, το να μην μας νοιάζει μόνο η δική μας ζαχαρένια. Γιατί στην τελική αφού κανείς από εμάς δεν έχει επιλέξει να ζει στα βουνά με τις πέτρες και τους λύκους, αλλά σε μια ευρύτερη ομάδα που αποτελείται και από άλλους ανθρώπους, είναι μαζί με τους άλλους που πρέπει να επιβιώσουμε και μεις.