wicked little town

Με αφορμή κάποια καρτ-ποσταλς, όπου παρουσίαζαν εικόνες της πόλης του Innsbruck με εξιδανικευμένο τρόπο, οι bad architects group, στα πλάισια της International Architecture Biennale του Ρότερνταμ, έκαναν μια έρευνα για το πώς με στόχο το κέρδος μέσω της αύξησης του τουρισμού μιας περιοχής, με βάση την κουλτούρα και την παράδοση που αυτή διατηρεί, πόλεις μπαίνουν στην διαδικασία να μετατραπούν σε τεχνητά θεάματα ή μπαίνουν στον πάγο για να διατηρήσουν την πολιτιστική τους κληρονομιά, και πώς η UNESCO επικυρώνει αυτή τη διαδικασία.
Η UNESCO World Heritage Committee, αποτελείται από 18-21 άτομα και μαζί με τα συμβουλευτικά σώματα, έχει τη δύναμη να αποφασίζει ποιές «περιουσίες» από τις πόλεις που κάνουν αίτηση, θα λάβουν διεθνή αναγνώριση, με το να συμπεριληφθούν στην λίστα της UNESCO World Heritage. Κάθε χρόνο οι οδηγίες της επιτροπής, ανακοινώνονται δημόσια, μετά τη συνεδρίασή της. Μετά από το διάστημα δύο χρόνων κατά το οποίο γίνονται οι αιτήσεις και η «διαδικασία αποτίμησης», το να κερδίσει τελικά μια θέση στη λίστα, είναι μια συναισθηματική νίκη για την υποβάλλουσα μερίδα. Αυτή η δημοσίευση οδηγεί σε αυξημένη προσοχή από τα ΜΜΕ και μελλοντικά στην προσέλκυση τουριστών, όσο απομακρυσμένη και δυσκολοπροσέγγιστη και αν είναι η «περιουσία».
Διαφορετικά, μια «περιουσία» μπορεί να υποπέσει στην UNESCO’s Red List, εξαιτίας για παράδειγμα μιας εκτεταμένης πολεοδομικής ανάπτυξης, ή μιας καταρρέουσας γειτονιάς. Παρόλο που η καταχώρηση στην Red List δεν έχει καμιά νομική συνέπεια από μόνη της, μπορεί να οδηγήδει στην υποτίμηση μιας πόλης, γεννώντας ένα είδος δημόσιου διαλόγου, τον οποίο οι πολιτικοί φοβούνται. Συνεπώς η Red List είναι ένα σημαντικό όργανο εξουσίας για την UNESCO World Heritage Committee. Θα μπορούσε όμως να χρησιμοποιηθεί και ως εργαλείο; Θα μπορούσε μια πόλη εσκεμμένα να προπαγανδίσει την κατάστασή της, προκειμένου να καταταχθεί στην Red List, και επομένως να προσελκύσει περισσότερους τουρίστες;
Αν μια UNESCO World Heritage πόλη προγραμματίζει μία εκτεταμένη πολεοδομική ανάπτυξη, η πρόθεση είναι να εγκριθεί το σχέδιο από την επιτροπή και τα συμβουλευτικά της σώματα. Το project δεν κρίνεται για τις αρχιτεκτονικές του ποιότητες, αλλά για την μελλοντική του αλληλεπίδραση με την πολιτιστική κληρονομιά της πόλης. Για αυτή την εκτίμηση επιστρατεύονται εικόνες ή φωτορεαλιστικά.
Παρόλο που κάθε UNESCO World Heritage ιδοκτησία έχει ένα διασαφηνισμένο «πυρήνα» και «ζώνες προστασίας», η ανάπτυξη αρχιτεκτονικών projects έξω από αυτές τις ζώνες υποτιμάται σε περιπτώσεις που αυτά εμποδίζουν τις θέες μιας τοποθεσίας, περιορίζοντας την UNESCO Heritage πόλη σε σταματημένες εικόνες, από συγκεκριμένα σημεία θέασης, καθορισμένα κυρίως από ιστορικούς ιδεαλιστικούς πίνακες η ψεύτικα καρτ-ποστάλ.
Δεν είναι τα χρήματα που κάνουν την UNESCO World Heritage Committee ισχυρή (ο ετήσιος προυπολογισμός των 4 εκατομμυρίων δολαρίων εξατμίζεται), είναι το γεγονός ότι η UNESCO World Heritage είναι μια ιδεαλιστική φίρμα, της οποίας ο πιο κοντινός παρασιτικός σύμμαχος είναι η βιομηχανία τουρισμού. Ο συνδυασμός της διεθνούς αναγνώρισης και της οικονομικής αξίας για τις υποβάλλουσες κρατικές πλευρές κάνει την αύξηση των πόρων για την εταιρία UNESCO World Heritage μη αναγκαία. Με όλο και περισσότερες υποβολές αιτήσεων που μπορούν να εξελίσονται κάθε χρόνο, η UNESCO World Heritage Committee, είναι «κλεισμένη» για τις επόμενες πέντε δεκαετίες.
Το ζήτημα είναι αν μπορούμε να διατηρήσουμε ένα τόσο δυναμικό πράγμα όσο είναι οι πόλεις, και αν η εικόνα αυτή που κάθε φορά διαλέγεται να διατηρηθεί είναι αυτή που χαρακτηρίζει αντικειμενικά την εκάστοτε πόλη, και όχι μια φανταστική αναπαράσταση, που συνδυάζει συναισθηματικές εμπειρίες και συγκεχυμένες αναμνήσεις, και μπορεί να είναι όσο ισχυρή όσο οποιαδήποτε άλλη. Προβλήματα ακόμα προκύπτουν από τις αρνητικές επιπτώσεις του αυξημένου τουρισμού σε μέρη που κάποτε ήταν απομακρυσμένα, καθώς και από το ότι δεν έχουν βρεθεί ακόμα λύσεις για πόλεις που εγκαταλέιφθηκαν από τους κατοίκους τους, επειδή οι αυστηροί περιορισμοί της UNESCO κοντρολάρισαν την δυνατότητά τους να αναπτυχθούν με βάση τις πραγματικές ανάγκες του πληθυσμού.