wicked little town

Σε δέκα μέρες από σήμερα, επιστρέφω στη μικρή μας πόλη. Στην πόλη του έρωτα, του καλοκαιριού, του φαγητού 24 το 24ωρο, στην πόλη της αγάπης και του μίσους. Oι επιστροφές είναι πάντα δύσκολες. Ειδικά όταν ο τόπος αναχώρησης, αποτελεί ένα μέρος που ακόμα αγαπάς και δεν ξέρεις αν είσαι έτοιμος να αφήσεις. Άλλα όπως λενε και οι The good, the bad and the queen, we move on endlessly.
Our wicked little town θα ανοίξει τις αγκάλες της, και με ένα καυτό αεράκι θα μας πει: «Καλώς ήρθες στα σκατά! Σου λειψανε;». Και η απάντηση είναι…η…απάντηση, λέω…εεε…είναι…δεν ξέρω. Ναι δεν ξέρω. Δεν μπορώ να προαποφασίσω το συναίσθημά μου, δεν μπορώ να πω πως δεν θα χαρώ να δω γνώριμα μέρη και φάτσες. Μπορώ να πω πως σίγουρα δεν θα χαρώ περιμένοντας 45 λεπτά το λεωφορείο, πληρώνοντας 4 ευρώ την μπύρα μου, όταν στο αγαπημένο μου μαγαζί θα παίζει ξανά την ίδια μουσική, όταν στο δρόμο θα με ποδοπατήσουν 14 ζώα, που ούτε καν θα καταλάβουν ότι το έκαναν, όταν το σταματημένο αυτοκίνητο στο φανάρι την ώρα που πάω να διασχίσω το δρόμο, θα είναι ακριβώς πάνω στη λωρίδα διάβασης, όταν πηγαίνοντας στη γραμματεία της σχολής για να κανονίσω τα διαδικαστικά, ψάχνω τις γραμματείς, ρωτώντας τις καθαρίστριες. Άσε που δε μ’αρέσουν οι λίστες με «υπερ και κατά».
Απλά τώρα κατάλαβα, γιατί πολύ γνωστοί και φίλοι, έχουν ιδιαίτερες αντοχές σε ζητήματα που στην υπόλοιπη Ευρώπη φαντάζουν φοβερά ζοφερά, ή ανεπτυγμένη φαντασία (every day sublime, μας το παρουσίαζαν εδώ) σε ζητήματα καθημερινής επιβίωσης. Και ξέρετε τι; Χαίρομαι που γεννήθηκα στη μπανανία, γιατί μάλλον δεν θα εκτιμούσα με τον ενθουσιασμό που εκτιμώ τώρα την Ολλανδία, και δεν θα έβρισκα τον τρόπο με τον οποίο μιλάνε οι ψηλοί χαμογαλαστοί κιτρινομάλληδες για το τί πιστεύουν ότι ειναι πραγματικότητα, ισοπεδωτικά παιδικό.
Σήμερα λοιπόν, θα προσπαθήσω να κρατήσω το αίσθημα της υπερίσχυσης της θετικής πλευράς μιας επιστροφής, ένεκα του ότι δεν βρέχει από το πρωί και στέγνωσαν στο μπαλκόνι τα ρούχα μου.