Μα τι φεγγάρι είναι αυτό! Είναι ολοστρόγγυλο, ασημένιο και κρέμεται από παντού. Από τη γέφυρα Erasmus, από το παράθυρό μου, όταν όλα τα φώτα είναι σβηστά. Γαμάει το φεγγάρι. Όπως γάμησε και η βραδιά στο Rotown, σήμερα. Είχε προβολή του “A film about the pixies” και παρόλο που καθ’ όλη τη διάρκειά του ήμουν όρθια, γιατί κλασικά αργήσαμε να πάμε, ήταν καθηλωτικά. Ακόμα και οι ξενέρωτοι ψηλοί, που πηγαινοερχόντουσαν όλη την ώρα από μπροστά μου, ανανεώνοντας τις μπύρες τους, δεν κατάφεραν να με αποσπάσουν σε βαθμό να μου σπάσουν τα νεύρα. Ήταν ωραία γιατί, σε ένα μαγαζί που συνήθως είναι όλοι διασκορπισμένοι και κλεισμένοι στις παρέες τους, υπήρξε η αλλαγή του να είμαστε ο ένας πάνω στον άλλο παρακολουθώντας κάτι το οποίο ανετότατα μπορούσαμε να δούμε όλοι από τον υπολογιστή στο σπίτι, αλλά προτιμήσαμε να πάμε εκεί. Γιατί; Για τον ίδιο λόγο που οι ταινίες δεν συγκρίνονται όταν τις βλέπεις στο σινεμά με όταν τις βλέπεις στο σπίτι. Κάποια πράγματα είναι φτιαγμένα για να τα βλέπεις μεγάλα! (περισσότερα…)
Κατηγορίες: kaleidoscope
Είναι ωραία τα βροχερά πρωινά. Ανοίγεις τα μάτια με το που έχεις ξεφύγει από ένα όνειρο, και αντικρίζεις το γκρι. Το γκρι είναι πολύ ύπουλο χρώμα, έχει αυτό το ενδιάμεσο, ούτε μαύρο, ούτε άσπρο. Το τζάμι του παραθύρου είναι πιο ανάγλυφο με τις σταγόνες που έχουν παγώσει πάνω του. Τα δέντρα του δρόμου, είναι πιο πράσινα και τα χρώματα της γειτονιάς μοιάζουν σαν να έχει φτιάξει επιτέλους κάποιος το κοντραστ στο Photoshop στον τύπο που μ’αρέσει.
Άμα είναι και Κυριακή, ακόμα καλύτερα! Ο χρόνος έχει άλλη σημασία, γιατί επιτέλους καταλαβαίνεις την ύπαρξή του. Το πρωινό σταματάει εκεί και κινείται με τους ρυθμούς που κινούνται τα δέντρα. Αν και το ρολόι πάντα άλλα δείχνει. Τσάι και τσιγάρο, η πρώτη μουσική της ημέρας. (περισσότερα…)
Κατηγορίες: του δρόμου
Λέγεται mitfahrgelegenheit και είναι ένας από τους πλέον οικονομικούς τρόπους για να μετακινείται κανείς από πόλη σε πόλη στη Γερμανία. Πού αλλού;
Έχει κανονισμένο ο οδηγός να πάει π.χ. από το Αμβούργο στο Βερολίνο, και είναι μόνος του. Βάζει στο site του mitfahrgelegenheit την ημερομηνία, την ώρα, τις ελεύθερες θέσεις που διαθέτει και ότι άλλο θεωρεί απαραίτητο ότι πρέπει να γνωρίζουν οι υποψήφιοι συνταξιδιώτες του, και το μόνο που περιμένει είναι ένα τηλέφωνο. Έτσι όχι μόνο μοιράζεται τις βενζίνες, αλλά και στην καλή των περιπτώσεων βρίσκει και παρέα.
Όσο νωρίτερα ψάξει κανείς, τόσο το καλύτερο, αλλά δεν είναι καθόλου απίθανο να βρείτε διαδρομή που να σας εξυπηρετεί και τελευταία στιγμή. Το ραντεβού δίνεται συνήθως σε κομβικά σημεία σε κάθε πόλη, όπως στον κεντρικό σταθμό ή σε μια μεγάλη πλατεία και δεν υπάρχει καμία άλλη δέσμευση. Δεν είναι απίθανο να τύχετε φυσικά σε ιδιάζουσες περιπτώσεις, αλλά γενικά τίποτα το εξωφρενικά περίεργο δεν συμβαίνει μιας και όλοι οι οδηγοί που βάζουν αγγελίες σε αυτό το site αφήνουν τα στοιχεία τους.
Καλά ταξίδια!
Κατηγορίες: του δρόμου
Δεν ξέρω πόσοι είχατε την «τύχη» να περάσετε μια βόλτα από το αεροδρόμιο των Βρυξελλών, αλλά προσωπικά δεν έχω ζήσει πιο σουρεαλιστικά γεγονότα μέσα σε αεροδρόμιο.
Ταξιδεύαμε από Βρυξέλλες για Λισσαβόνα και καθώς η πτήση ήταν χαράματα και εμείς δεν κατοικούσαμε στις Βρυξέλλες, είπαμε να πάμε από το βράδυ στο αεροδρόμιο και να το περάσουμε εκεί. Η πρώτη φορά θα ήταν; Φορτωμένοι με υπολογιστές και βαλίτσες (καθότι στη Λισσαβόνα θα πηγαίναμε για δουλειά), φτάνουμε με το τρένο στον σταθμό του αεροδρομίου. Το αεροδρόμιο αυτό πρέπει να είναι σχεδιασμένο από αρχιτέκτονα που τελείωσε τη σχολή του μέσω αλληλογραφίας, διότι διατάσσεται καθ’ύψος και όχι κατά μήκος. (περισσότερα…)
Κατηγορίες: kaleidoscope
και οι τύποι τα σπάνε! Γεμίστε τα αυτιά σας με τη σπαρακτική φωνή του Win Butler, και μετά ταξιδέψτε στις μελωδίες του. Τους είδα live, από τα πιό καθηλωτικά θεάματα ever! Πιάνο, βιόλα, βιολί, κιθάρα, ξυλόφωνο, ακορντεόν, μαντολίνο, κράνη, ταμπούρλα και ντουντούκες ζωντανεύουν στα χέρια τους, για να φτιάξουν μουσική. Η δεκαμελής για την περιοδεία του καινούργιου τους δίσκου, Neon Bible, μπάντα αξίζει προσοχής! Ο David Byrne και ο David Bowie ήδη τους έχουν συναντήσει επι σκηνής!
Κατηγορίες: Uncategorized
Πόσες φορές δοκιμάζουμε τα όριά μας; Και γιατί αυτό είναι πάντα συνδεδεμένο με το να περνάμε μέσα από μία «κοινώς» αποδεκτή δοκιμασία; Αναρωτιέμαι αν υπολογίζονται οι φορές που απλά η ζωή του καθενός αλλάζει. Και η αλλαγή αυτή μπορεί να εννοηθεί, είτε ως αλλαγή περιβάλλοντος, επαγγέλματος, σπουδών, νοοτροπίας, σεντονιών, γκόμενου, εφημερίδας κτλ. Μετά σκέφτομαι όλες αυτές τις ιστορίες του στυλ, «<…> και από τότε είπα δεν θα ξανακλάψω για κανέναν και το κράτησα <…>», είναι πράγματι αληθινές; (περισσότερα…)
Κατηγορίες: Harakiri ή ιστοριες αγαπης
Με παίρνει τις προάλλες μια φίλη μου τηλέφωνο να δει τι κάνω και να μου πει τον πόνο της. Γνωριζόμαστε από το σχολείο, και από τότε που τη θυμάμαι, έχει πάντα μια νέα θεώρηση για το αντίθετο φύλλο, για την οποία είναι βέβαιη ότι θα δικαιωθεί.
Λέει λοιπόν η φίλη μου από τον Νότο, για έναν φίλο μου από το Βορρά (περισσότερα…)
Κατηγορίες: kaleidoscope
Στο waterfront, έπαιζαν οι Ponys και οι bent moustache. Είχε έρθει η φίλη μου η Γ. από Ελλάδα να με επισκεφθεί και πήραμε και τον Alberto μαζί μας και πήγαμε.
Στην αρχή το μαγαζί ήταν τρομακτικά άδειο, εμείς οι τρεις και άλλη μια παρέα, που δεν ξέρω καν αν ήταν προσωπικό του μαγαζιού, βρισκόμασταν στην αίθουσα. Ξενέρωσα λίγο εγώ, αλλά συνεχίσαμε να περιμένουμε στωικά να ξεκινήσουνε. Με το που αλλάζουν τα φώτα, ένα μπούγιο γύρω στα 20 άτομα μπήκε και γέμισε το χώρο, μας φτιάχνει τη διάθεση, άντε ωραία, θα ακούσουμε μουσικούλα τώρα.
Βγαίνουνε οι bent moustache πρώτοι, με φοβερότερη φιγούρα το drummer τους, μεγαλούτσικο, με ξυρισμένο κεφάλι και μια τούφα μαλλιών μπροστά, γυαλιά αλά Le Corbusier, βερμουδίτσα, και το ταμπελάκι στα drums “fuck art, let’s dance”. Στον τραγουδιστή αναγνώρισα τον jesus christ που βλέπαμε απ’έξω να καπνίζει παραδίπλα μας και λέγαμε τι βλαμμένο είναι αυτό. Τους τύπους πρώτη φορά τους έβλεπα, αλλά τα σπάσανε. Αυτό το «βλαμμένο» που κοροϊδεύαμε γυρνώντας μια στο μπάσο, μια στα πλήκτρα του, έδωσε την ψυχή του. Τι χτυπιόταν ο ίδιος, τι βαρούσε το μπάσο του, τι πέταγε τα πεταλάκια πάνω απ’τα ηχεία, τι παρενοχλούσε τον drummer, τι μας έλεγε μια το ένα και μια το άλλο και πόσο μας ευχαριστούσε που ήμασταν εκεί. Μόλις συνήθιζες με αυτή την υπερδιέγερση, χωρίς ιδιαίτερο -προφανή- λόγο ομολογουμένως , του τύπου, άρχιζες και συ να χορεύεις.
Στη συνέχεια βγαίνουν και οι Ponys εξ Αμερικής, οι οποίοι ήταν σαφώς πιο επαγγελματίες από τους προηγούμενους. Η μουσική τους μ’άρεσε και πριν, όχι και να τρελαίνομαι βέβαια. Το live τους πάντως ήταν τέλειο, θες να ‘ταν τα τσιγάρα που καπνίζαμε κατά τη διάρκεια, θες να ‘ταν ότι αυτή ήταν η τελευταία τους εμφάνιση στην Ολλανδία και είπαν να τα δώσουν όλα, θες να ‘ταν ότι επειδή ήταν άνετα μέσα στο χώρο, μπορούσα για μια από τις σπάνιες φορές να βλέπω και γω η κοντή, δεν ξέρω, πάντως εκείνη την ώρα τη μουσική τους την άκουγα μέσα στο μυαλό μου.
Ξεχωρίζω τον κιθαρίστα και τον drummer, γιατί ήταν και γαμώ από όλες τις απόψεις. Ειδικά ο κιθαρίστας, ο οποίος σε κάποια φάση προκειμένου να μην κατουρηθεί πάνω του, πέταξε την κιθάρα του, τρέχοντας προς την τουαλέτα, οι άλλοι δεν πήραν χαμπάρι, από την έκσταση, ότι έφυγε παρά μόνο όταν τελείωσε το κομμάτι το οποίο έπαιζαν εκείνη τη στιγμή. Ο lead singer έκλεισε τη συναυλία λέγοντας πόση εντύπωση του έκανε που στο Άμστερνταμ είναι πολύ της μόδας τα μπλουζάκια με το logo “cocaine business”, τονίζοντάς μας πως δεν μπορεί να διανοηθεί πώς μπορεί κανείς να φοράει τέτοια μπλούζα, γιατί η κοκαΐνη δεν είναι αντικείμενο για πλάκες. Another wound…
Τέλειωσαν τη συναυλία και ύστερα ήρθαν και έκατσαν μέσα στο κοινό να πιούνε μια μπύρα.
Κατηγορίες: VAN NELLE
Με αφορμή κάποια καρτ-ποσταλς, όπου παρουσίαζαν εικόνες της πόλης του Innsbruck με εξιδανικευμένο τρόπο, οι bad architects group, στα πλάισια της International Architecture Biennale του Ρότερνταμ, έκαναν μια έρευνα για το πώς με στόχο το κέρδος μέσω της αύξησης του τουρισμού μιας περιοχής, με βάση την κουλτούρα και την παράδοση που αυτή διατηρεί, πόλεις μπαίνουν στην διαδικασία να μετατραπούν σε τεχνητά θεάματα ή μπαίνουν στον πάγο για να διατηρήσουν την πολιτιστική τους κληρονομιά, και πώς η UNESCO επικυρώνει αυτή τη διαδικασία.
Η UNESCO World Heritage Committee, αποτελείται από 18-21 άτομα και μαζί με τα συμβουλευτικά σώματα, έχει τη δύναμη να αποφασίζει ποιές «περιουσίες» από τις πόλεις που κάνουν αίτηση, θα λάβουν διεθνή αναγνώριση, με το να συμπεριληφθούν στην λίστα της UNESCO World Heritage. Κάθε χρόνο οι οδηγίες της επιτροπής, ανακοινώνονται δημόσια, μετά τη συνεδρίασή της. Μετά από το διάστημα δύο χρόνων κατά το οποίο γίνονται οι αιτήσεις και η «διαδικασία αποτίμησης», το να κερδίσει τελικά μια θέση στη λίστα, είναι μια συναισθηματική νίκη για την υποβάλλουσα μερίδα. Αυτή η δημοσίευση οδηγεί σε αυξημένη προσοχή από τα ΜΜΕ και μελλοντικά στην προσέλκυση τουριστών, όσο απομακρυσμένη και δυσκολοπροσέγγιστη και αν είναι η «περιουσία».
Διαφορετικά, μια «περιουσία» μπορεί να υποπέσει στην UNESCO’s Red List, εξαιτίας για παράδειγμα μιας εκτεταμένης πολεοδομικής ανάπτυξης, ή μιας καταρρέουσας γειτονιάς. Παρόλο που η καταχώρηση στην Red List δεν έχει καμιά νομική συνέπεια από μόνη της, μπορεί να οδηγήδει στην υποτίμηση μιας πόλης, γεννώντας ένα είδος δημόσιου διαλόγου, τον οποίο οι πολιτικοί φοβούνται. Συνεπώς η Red List είναι ένα σημαντικό όργανο εξουσίας για την UNESCO World Heritage Committee. Θα μπορούσε όμως να χρησιμοποιηθεί και ως εργαλείο; Θα μπορούσε μια πόλη εσκεμμένα να προπαγανδίσει την κατάστασή της, προκειμένου να καταταχθεί στην Red List, και επομένως να προσελκύσει περισσότερους τουρίστες;
Αν μια UNESCO World Heritage πόλη προγραμματίζει μία εκτεταμένη πολεοδομική ανάπτυξη, η πρόθεση είναι να εγκριθεί το σχέδιο από την επιτροπή και τα συμβουλευτικά της σώματα. Το project δεν κρίνεται για τις αρχιτεκτονικές του ποιότητες, αλλά για την μελλοντική του αλληλεπίδραση με την πολιτιστική κληρονομιά της πόλης. Για αυτή την εκτίμηση επιστρατεύονται εικόνες ή φωτορεαλιστικά.
Παρόλο που κάθε UNESCO World Heritage ιδοκτησία έχει ένα διασαφηνισμένο «πυρήνα» και «ζώνες προστασίας», η ανάπτυξη αρχιτεκτονικών projects έξω από αυτές τις ζώνες υποτιμάται σε περιπτώσεις που αυτά εμποδίζουν τις θέες μιας τοποθεσίας, περιορίζοντας την UNESCO Heritage πόλη σε σταματημένες εικόνες, από συγκεκριμένα σημεία θέασης, καθορισμένα κυρίως από ιστορικούς ιδεαλιστικούς πίνακες η ψεύτικα καρτ-ποστάλ.
Δεν είναι τα χρήματα που κάνουν την UNESCO World Heritage Committee ισχυρή (ο ετήσιος προυπολογισμός των 4 εκατομμυρίων δολαρίων εξατμίζεται), είναι το γεγονός ότι η UNESCO World Heritage είναι μια ιδεαλιστική φίρμα, της οποίας ο πιο κοντινός παρασιτικός σύμμαχος είναι η βιομηχανία τουρισμού. Ο συνδυασμός της διεθνούς αναγνώρισης και της οικονομικής αξίας για τις υποβάλλουσες κρατικές πλευρές κάνει την αύξηση των πόρων για την εταιρία UNESCO World Heritage μη αναγκαία. Με όλο και περισσότερες υποβολές αιτήσεων που μπορούν να εξελίσονται κάθε χρόνο, η UNESCO World Heritage Committee, είναι «κλεισμένη» για τις επόμενες πέντε δεκαετίες.
Το ζήτημα είναι αν μπορούμε να διατηρήσουμε ένα τόσο δυναμικό πράγμα όσο είναι οι πόλεις, και αν η εικόνα αυτή που κάθε φορά διαλέγεται να διατηρηθεί είναι αυτή που χαρακτηρίζει αντικειμενικά την εκάστοτε πόλη, και όχι μια φανταστική αναπαράσταση, που συνδυάζει συναισθηματικές εμπειρίες και συγκεχυμένες αναμνήσεις, και μπορεί να είναι όσο ισχυρή όσο οποιαδήποτε άλλη. Προβλήματα ακόμα προκύπτουν από τις αρνητικές επιπτώσεις του αυξημένου τουρισμού σε μέρη που κάποτε ήταν απομακρυσμένα, καθώς και από το ότι δεν έχουν βρεθεί ακόμα λύσεις για πόλεις που εγκαταλέιφθηκαν από τους κατοίκους τους, επειδή οι αυστηροί περιορισμοί της UNESCO κοντρολάρισαν την δυνατότητά τους να αναπτυχθούν με βάση τις πραγματικές ανάγκες του πληθυσμού.
Κατηγορίες: Uncategorized
Όταν τα παιδάκια είναι παιδάκια και πρωτοπηγαίνουν σχολέιο, ένας από τους πιό απλόυς τρόπους κοινωνικοποίησης είναι να συμμετέχουν σε διάφορες υποομάδες. Έτσι σχεδόν όλοι οι συμμαθητές μου πήγαιναν ή στους προσκόπους ή στο κατηχητικό, ή ξεκινούσαν ένα άθλημα. Ε, είχα λυσσάξει και γω να κάνω κάτι απ’όλα. Για προσκόπους και κατηχητικό οι γονείς μου ούτε συζήτηση, οπότε λέμε με την αδερφή μου, ε τι να κάνουμε ας ξεκινήσουμε ρυθμική γυμναστική. Παρόλο που σίγουρα δεν τα θυμάμαι και πολύ καλά, η εικόνα που μου έρχεται είναι να τρέχουμε πάνω σε κάτι μπλέ στρώματα για κάνα 20λεπτο, (περισσότερα…)
